Açık kaynak dünyasının ikonik ismi Linus Torvalds'ın, "AudioNoise" adlı küçük bir hobi projesinde Google'ın Antigravity LLM'ini kullanarak "vibe coding" yapması teknoloji camiasında dikkat çekti. Vibe coding, bir programcının gereksinimlerini doğal dilde bir yapay zeka modeline anlatması ve modelin kodu üretmesi prensibine dayanıyor. Bu yöntemde, yapay zekanın çıktısı büyük ölçüde olduğu gibi kabul edilir ve kod üzerinde doğrudan düzenleme yapmak yerine, istemleri ayarlayarak iterasyon yapılır. Bu durum, yapay zeka destekli eşli programlama araçlarından farklıdır, zira eşli programlamada insan müdahalesi ve kodun incelenmesi beklenir.
Aslında, bir bilgisayara program yazmasını söyleme fikri yeni değil. Alan Turing'in 1950'lerdeki doğal dil işleme (NLP) çalışmalarına kadar uzanıyor. Daha yakın tarihte, 1970'lerin sonu ve 1980'lerin başında ortaya çıkan dördüncü nesil diller (4GL'ler) de benzer bir yaklaşıma sahipti. Bu diller, kullanıcının bir veritabanından ne istediğini (örneğin bir satış raporu) nasıl yapılacağını prosedürel olarak belirtmek yerine, doğrudan ifade etmesine olanak tanıyordu. Ancak bu tür yaklaşımlar, esneklik eksikliği ve doğal dilde program tanımlamanın zorluğu nedeniyle yaygınlaşamadı; düşük kodlu/kodsuz platformların karşılaştığı zorluklar da buna bir örnektir.
Yapay zeka araştırmacısı Andrej Karpathy'nin "vibe coding" terimini ortaya atarken belirttiği gibi, bu yöntem "hafta sonu atılacak projeler için fena değil" ancak gerçek kodlama değil; daha çok "gör, söyle, çalıştır, kopyala-yapıştır" döngüsüne benziyor. Linus Torvalds'ın deneyimi de bu tanıma uyuyor. Küçük ve önemsiz projeler için eğlenceli ve üretken olsa da, günümüzün karmaşık yazılım projeleri için vibe coding'in sürdürülebilirliği ve güvenilirliği sorgulanıyor. Üretilen kodun iç işleyişini anlamamak, farklı LLM versiyonlarının aynı istemlere farklı yanıtlar vermesi gibi sorunlar, ciddi yazılım geliştirme süreçlerinde bu yöntemin uygulanabilirliğini kısıtlıyor.
Yapay zeka destekli kod üretimi olan "vibe coding"in, Linus Torvalds gibi bir figür tarafından bile yalnızca basit projeler için uygun olduğu ve karmaşık yazılım geliştirmede ciddi sınırlamalara sahip olduğu ortaya konuyor.