Bir Kenyalı yazar olan Marcus Olang, yapay zeka tarafından yazılmış gibi algılanan yazı stili üzerine yaşadığı deneyimi ve bu algının ardındaki kültürel ve eğitimsel nedenleri ele alıyor. Olang, günlerce üzerinde çalıştığı bir teklifin "insani dokunuştan yoksun" ve "ChatGPT tarafından yazılmış gibi" olduğu gerekçesiyle reddedilmesiyle başlayan bir dizi olayı paylaşıyor. Bu durum, onu kendi yazım tarzının büyük dil modellerinin (LLM) çıktısıyla benzerlikler taşıdığı gerçeğiyle yüzleştiriyor. Yazar, cümle yapısı, geçiş ifadeleri ve noktalama işaretleri kullanımı gibi unsurlarda bu benzerlikleri kabul ediyor.
Ancak Olang, bu benzerliğin kökeni hakkında farklı bir tez öne sürüyor: "Ben ChatGPT gibi yazmıyorum. ChatGPT, garip, bedensiz ve küresel kaynaklı bir şekilde benim gibi yazıyor." Bu iddia, yazarın ve onun gibi milyonlarca kişinin çok özel bir eğitim ve toplumsal süreçten geçtiği fikrine dayanıyor. Bu süreç, belirsizliği ortadan kaldırmak ve düşünceleri belirli, çok resmi ve etkileyici bir şekle sokmak için tasarlanmış. Olang, "yapay zeka dedektifleri" olarak adlandırdığı kişilerin, metinlerde yapay zeka izi olarak gördüğü "ayrıca", "bununla birlikte", "sonuç olarak" gibi kelimelerin kullanımı, paralel yapılar ve mantıksal üçlemeler gibi özelliklerin aslında Kenya'daki bir sınıfın, yönetim kurulu toplantısının veya ofis içi Teams sohbetinin tipik bir özelliği olduğunu vurguluyor. Bu özellikler, makine parmak izleri değil, onların eğitimlerinin "fosil kayıtları"dır.
Yazar, bu tartışmanın, yapay zeka ile insan arasındaki ayrımı bulanıklaştıran ve belirli kültürel ve eğitimsel arka planlara sahip yazarların otantikliğini sorgulayan daha karanlık bir yönü olduğuna dikkat çekiyor. Olang'ın makalesi, yapay zeka çağında "insan dokunuşunun" ne anlama geldiği ve küresel dil standartlarının nasıl şekillendiği üzerine düşündürücü bir perspektif sunuyor.
Yapay zeka tarafından üretildiği düşünülen yazım stillerinin aslında belirli eğitim sistemlerinin ve kültürel arka planların bir ürünü olabileceğini gösteriyor.