Geçtiğimiz yıl Roma'da yaşayan yazar, şehrin ışığının kendisi ve ergenlik çağındaki oğlu üzerindeki derin etkisini anlatıyor. Roma'nın terra-cotta duvarlarını, şemsiye çamlarının kabuklarını gün batımında kor gibi parıldatan, şehre dayanmış ve hayatta kalmış olmanın getirdiği sıcak ve huzurlu bir ton bahşeden bu ışığa hayranlığını dile getiriyor. Oğlu da Akdeniz güneşi ve maceraperest ruhu sayesinde yeni bir yaşam sevinci bulmuş, bu durum karakterinin önemli bir parçası haline gelmiş. Yazar, bu değişimin ve kendi mutluluğunun büyük ölçüde Roma'nın eşsiz ışığına bağlı olduğunu belirtiyor.
Yazar, Roma'daki ilk kışlarında oğluna San Luigi dei Francesi'deki Caravaggio eserlerini göstermiş. Daha sonraki bir ziyaretlerinde, şapeldeki ışıklar açıldığında, karanlıktan çıkan üç Aziz Matta tablosuyla karşılaşmışlar. Caravaggio'nun, göz kamaştırıcı bir ışık huzmesinin karanlık bir alana çarpmasıyla sahneyi aydınlatma ve dramayı derinleştirme yeteneğini bu eserlerde keşfettiğini ifade ediyor. Sanatçının doğalcılığını, sıradan yüzlere sahip azizlerini ve şehitlerini, ışığı tiyatral bir şekilde kullanarak nasıl yücelttiğini ve hayranlık uyandıran yüce bir gizem yarattığını vurguluyor. Bu, Caravaggio'nun chiaroscuro tekniğiyle, işaret eden ellerin bir balesi veya açık parmakların şehitlik sahnesindeki dramatik vurgusu gibi eylemleri nasıl öne çıkardığını gösteriyor.
Yazar, Akdeniz'in ışığının ve tarihe olan yakınlığının kendi mutluluğu üzerindeki etkisine dikkat çekiyor. Karanlık Çağlar'da bile bu ışığın parladığını hatırlamanın kendisi için anlamlı olduğunu belirtiyor. Bir Kasım sabahı Toskana'da bir bağ evine yaptıkları gezide, güneşin altın ve kızıl tonlarındaki sonbahar ışığının pastoral doğayı nasıl dönüştürdüğünü gözlemliyorlar. Yazar, tepedeki yalnız bir meşe ağacının altında oluşan mükemmel gölgenin, chiaroscuro üzerine bir ders gibi durduğunu veya "Godot'yu Beklerken"in daha mutlu bir versiyonunu sahnelediğini düşünerek, ışığın hem sanatta hem de doğada dikkat çekme ve anlam katma gücünü bir kez daha deneyimliyor.
Sanatçı Caravaggio'nun ışık ve gölge kullanımının, izleyicinin dikkatini nasıl yönlendirdiğini ve bir sahnedeki dramayı nasıl derinleştirdiğini kişisel bir deneyim üzerinden anlatıyor.