İran'daki ayaklanmanın ilk 10 gününden elde edilen 463 video klibin analizi, protesto sloganlarının hızla nasıl evrildiğini gözler önüne seriyor. Başlangıçta ekonomik talepler ve karşılıklı koruma çağrılarıyla başlayan gösteriler, kısa sürede açıkça siyasi bir nitelik kazandı. İncelenen videolarda 91 farklı şehir, kasaba ve köyden toplanan görüntülerde 93 farklı sloganın 641 kez tekrarlandığı tespit edildi. Bu sloganlar, grev çağrılarından ve dayanışma mesajlarından, doğrudan İslami Cumhuriyeti reddetmeye ve giderek artan bir şekilde monarşinin geri dönüşünü talep etmeye doğru keskin bir geçişi işaret ediyor.
İlk günlerde sloganlar genellikle tüccarların dünyasıyla sınırlıyken, ikinci günden itibaren protesto dili İslami Cumhuriyet ile açık bir yüzleşmeye dönüştü. Tahran'da "Molla gömülene kadar bu vatan vatan olmaz" gibi sloganlar, ticari şikayetlerden siyasi meydan okumaya geçişi gösterdi. Aynı günlerde ortaya çıkan "Bu son savaş; Pehlevi geri dönecek" sloganı, ayaklanmanın sonraki günlerini tanımlayan ana tema haline geldi. Bu noktadan itibaren sloganlar sadece baskı veya protesto değil, iktidar ve yerine neyin geçmesi gerektiği üzerine odaklandı. Pehlevi yanlısı sloganlar üniversitelerde de duyuldu, bazı gözlemcileri şaşırtarak hatta video manipülasyonu iddialarına yol açtı.
Ayaklanma ilerledikçe coğrafi yayılım da arttı. Görüntüler Tahran'ın ötesine geçerek daha küçük şehirlere ve kasabalara yayıldı. Protestolar yurtlarda ve sokaklarda devam etti. Bu sahnelerde öne çıkan sadece gösterilerin yayılması değil, aynı zamanda halkın haykırdığı iki baskın siyasi kutbun tekrarıydı: İslami Cumhuriyete muhalefet ve Pehlevi ailesine destek. 10 günlük dönemin ortalarına gelindiğinde, ayaklanmanın dili yasın ağırlığını da taşımaya başladı ve sloganlar sadece miting çağrıları değil, aynı zamanda ağıtlar haline geldi.
Protesto sloganlarının evrimi, İran'daki derin siyasi hoşnutsuzluğu ve başlangıçtaki ekonomik şikayetlerin ötesine geçerek temel bir rejim değişikliği arayışını ortaya koyuyor.