IPv4 adreslerinin tükenmesi, 2011 yılında "serbest havuzdaki" son adreslerin tahsis edilmesiyle gündeme gelmişti. Ancak bugün, kalan adreslerin çoğu da kullanıma açılmış durumda. Makale, bu son adreslerin dağıtımının ve kullanımının, bir zamanlar "IPv4 adres bataklığı" olarak adlandırılan durumla nasıl karşılaştırıldığını inceliyor. 21. yüzyılda IPv4 tahsis ve atama süreçleri daha iyiye mi gitti, yoksa önekler daha mı küçük ve çeşitli hale geldi? Bu durumun internet güvenliği üzerindeki potansiyel etkileri nelerdir?
Geçmişte "bataklık alanı" terimi, 1990'larda ve 21. yüzyılın başlarında ağ operatörleri tarafından, IPv4 adres alanının belirli bir bölümünü tanımlamak için kullanılıyordu. Bu terim, genellikle küçük /24 atamalarını ve bunların getirdiği verimsizliği, dağınıklığı ifade ediyordu. Ağ operatörleri, yönlendirme tablolarının boyutunun hızla artmasından endişe duyuyordu. O dönemde bile 192/8 adres alanının yaklaşık %80'i atanmış ve internet yönlendirme tablolarında birçok ayrık /24 rota olarak görünüyordu.
Günümüzde ise, IPv4 adres alanının büyük bir kısmı, eskiden bir anormallik olarak görülen bu "bataklık" durumuna benziyor. Adres kayıtları ve rotalar sayıca artarken, önek boyutları küçülüyor. Tam bir IPv4 yönlendirme tablosu şu anda yaklaşık 1 milyon giriş içeriyor; oysa yirmi yıl önce bu sayı sadece 150.000 idi. Bu durum, adres yönetimindeki dağınıklığın yeni normal haline geldiğini gösteriyor. Ayrıca, adres oynaklığı, tehdit azaltma performansını ciddi şekilde etkiliyor ve internet güvenliği için önemli zorluklar yaratıyor.
IPv4 adreslerinin tükenmesiyle birlikte, adres yönetimindeki dağınıklık ve küçük öneklerin yaygınlaşması, internet altyapısı ve güvenliği için yeni ve kalıcı zorluklar yaratıyor.