Yakın zamanda Ben Hoyt, yaygın inanışın aksine, kelime frekanslarını saymak gibi tipik programlama mülakatı problemlerinde I/O'nun artık bir darboğaz olmadığını iddia eden bir blog yazısı yayınladı. Bu iddia, sıralı okuma hızlarının önemli ölçüde artarken, CPU hızlarının durgunlaşmasına dayanıyordu. Makalenin yazarı, bu iddiayı kendi testleriyle doğrulamaya karar verdi ve sıralı okuma hızlarının gerçekten de çok yüksek olduğunu gözlemledi (soğuk önbellekte 1.6 GB/s, sıcak önbellekte 12.8 GB/s).
Ancak, bu hızlı okuma hızlarına rağmen, Ben Hoyt'un bahsettiği optimize edilmiş bir C kelime frekansı sayacı uygulamasının performansı şaşırtıcı derecede düşüktü; sıcak önbellekte sadece 278 MB/s'ye ulaşıyordu. Yazar, bu durumun temel nedenlerinden birinin, döngü içindeki dallanmaların (özellikle küçük harfe dönüştürme mantığı) derleyicinin kodda vektörleştirme yapmasını engellemesi olduğunu fark etti. Bu mantığı döngü dışına taşıyarak performansı 330 MB/s'ye kadar artırabildi, ancak bu bile sıralı okuma hızlarının çok gerisindeydi.
Makale, daha basit bir problem olan sadece kelime sayma (frekans tutmadan) üzerinde bile wc -w komutunun beklenenden daha yavaş çalıştığını gösterdi (245.2 MB/s). Bunun nedeni, wc'nin daha geniş bir boşluk karakteri tanımına sahip olmasıydı. Sonuç olarak, makale, sıralı I/O hızları ne kadar artarsa artsın, veriyi işleme sürecinin (CPU sınırlamaları, dallanmalar, önbellek kaçırmaları gibi faktörler nedeniyle) çoğu zaman asıl darboğaz haline geldiğini ortaya koyuyor.
Veri işleme hızının, disk I/O hızının çok ötesine geçerek modern sistemlerde asıl performans darboğazını oluşturduğunu gösteriyor.