İngiliz nesrinin zamanla daha basit hale geldiği ve cümlelerin kısaldığı yönündeki yaygın inanış, modern akademik çevrelerde ve yazım kılavuzlarında sıkça dile getirilen bir görüştür. Hemingway gibi yazarların etkisiyle, kısa ve anlaşılır cümlelerin "iyi yazım"ın bir göstergesi olduğu düşüncesi hakimdir. Ancak bu makale, bu anlatının eksik olduğunu ve İngiliz nesrindeki asıl büyük değişimin çok daha önce gerçekleştiğini öne sürmektedir. Yazar, cümlenin uzunluğunun tek başına doğru bir araştırma boyutu olmadığını savunur.
Makaleye göre, İngiliz nesrindeki "büyük değişim" 16. ve 17. yüzyıllarda, ticari bağlamda yazının artan kullanımı ve Reform sonrası Hristiyanlık metinlerinin etkisiyle meydana gelmiştir. Bu değişim, "sade bir üslup" ve mantıksal sözdizimi (syntax) olmak üzere iki ana unsuru içermiştir. Modern zamanlarda ise, yazılı İngilizcenin konuşma diline daha yakın bir model benimsemesiyle daha küçük bir ikinci değişim yaşanmıştır.
Bu bakış açısı, İngilizcenin sadece basitleşmediğini, aynı zamanda yeni yazım biçimleri ekleyerek ifade edebileceği çeşitliliği büyük ölçüde artırdığını göstermektedir. Pek çok İngilizce metin, sade üslup ve mantıksal, özellikle de konuşma dilinin sözdizimine bağlı kalarak basitleşmiş olsa da, diğer tüm yazım biçimleri hala varlığını sürdürmektedir. Dolayısıyla, dilin evrimini sadece cümle kısalığı üzerinden değerlendirmek yerine, ifade yeteneğindeki genişlemeyi ve farklı üslupların gelişimini göz önünde bulundurmak daha doğru bir yaklaşımdır.
İngiliz nesrinin evrimine dair yaygın kabul gören kısa cümleler teorisinin eksik olduğunu göstererek dilin gelişimine farklı bir bakış açısı sunuyor.