Elizabeth Goldring'in "Holbein: Renaissance Master" adlı çığır açan biyografisi, Hans Holbein'in (yaklaşık 1497–1543) Tudor hanedanının görsel kimliğini nasıl şekillendirdiğini inceliyor. Holbein'in 1520'lerin sonları ile 1540'ların başları arasında ürettiği portreler ve çizimler, VIII. Henry, eşleri ve saray mensuplarının günümüzde bile akıllarda bu kadar canlı kalmasının temel nedenidir. Goldring, Holbein'in portrelerinin ilk görenler için ne kadar yenilikçi olduğunu vurguluyor; izleyicilerin resmedilen kişinin iç düşüncelerine ve duygularına erişim sağladığı hissini uyandıran bu eserler, sanatçının özü görsel biçimde damıtma yeteneğini gözler önüne seriyordu.
Goldring'in çalışması, Holbein'in sadece bir portre ressamı olarak değil, aynı zamanda kitap illüstrasyonları, pencere tasarımları, saray şenlikleri için setler ve çeşitli metal işleri (takı ve mutfak eşyaları için yüzlerce tasarım) gibi diğer kültürel üretimlerine de dikkat çekiyor. Gençliğinde Basel'e göç eden Holbein, başlangıçta mihrap tabloları konusunda uzmanlaşmış olsa da, Protestan reformunun gelişiyle dini imgelere olan talebin azalması, onu portre sanatına yöneltti. Bu değişim, dönemin sanatsal ve dini dönüşümlerinin bir yansımasıydı.
1526'da Erasmus'un tavsiye mektubuyla İngiltere'ye giden Holbein, Thomas More ailesinin ve diğer önemli kişilerin portrelerini yaparak sarayın dikkatini çekti. Daha sonra VIII. Henry'nin Fransızlara karşı zaferini tasvir eden bir tablo siparişi aldı. Basel'deki ortamın daha da elverişsiz hale gelmesiyle 1532'de İngiltere'ye dönen Holbein, Thomas More çevresinden Thomas Cromwell'in çevresine ve sonunda kralın maaşlı ressamı olarak kraliyet hizmetine girdi. Bu kariyer yolu, Reformasyon'un görsel sanatlar üzerindeki etkisinin karmaşık doğasını da gözler önüne seriyor; Goldring, Holbein'in dini görüşlerinin muhafazakar olabileceğini düşünse de, bunun iş kararlarını etkilemediğini belirtiyor.
Hans Holbein'in eserleri, Tudor hanedanının görsel kimliğini oluşturmanın yanı sıra, Reformasyon döneminde sanatın dönüşümünü ve sanatçının değişen toplumsal koşullara uyumunu anlamak için kritik bir pencere sunuyor.