Heykellerde sıkça karşılaşılan çıplaklık, sanat tarihinde köklü ve çok yönlü bir geleneği temsil eder. Sanat tarihçisi Kenneth Clark'ın ayrımına göre, "çıplak" (naked) olmak utanç verici bir durumu ifade ederken, "nü" (nude) ise insan vücudunun en estetik ve ideal formunu yansıtır. Bu ayrım, heykellerdeki çıplaklığın sadece giysi eksikliği değil, aynı zamanda belirli bir anlam ve ifade taşıdığını gösterir. İnsanlık tarihi kadar eski olan bu geleneğin en etkili örnekleri, MÖ 6. yüzyıldan itibaren Antik Yunan'da ortaya çıkmıştır.
Antik Yunan'da çıplaklık, tanrılar, atletler, savaşçılar ve kahramanlar gibi toplumun değerli figürlerini tasvir etmek için kullanılıyordu. Bu durum, çıplaklığın sadece bir giysi eksikliği değil, başlı başına bir "kostüm" olarak algılandığını gösterir; yani belirli durumlarda giyilen bir semboldü. Örneğin, atletler müsabakalarda çıplak yarışır, Herakles gibi yarı tanrıların kaslı nü heykelleri tapınakları süslerdi. "Kouros" adı verilen genç erkek heykelleri ise hem tanrılara adak hem de mezar taşı olarak kullanılıyordu. Kusursuz, atletik ve genç bir vücuda sahip olmak, sadece "kalos" (güzel) olmanın değil, aynı zamanda "arete" (mükemmellik) kavramının da bir göstergesiydi. Polykleitos'un yaklaşık 2.400 yıl önce yaptığı "Mızrak Taşıyıcı" heykeli, bu güzellik ve mükemmellik ideallerini simetrisi ve dengeli duruşuyla mükemmel bir şekilde somutlaştırır.
"Mızrak Taşıyıcı" heykeli, beş yüzyıl sonra ilk Roma imparatoru Augustus'un portresi için model oluşturarak birçok kopyaya ilham vermiştir. Augustus'un heykeli de aynı atletik yapıyı ve dengeli duruşu sergilese de, aristokratik togası ve detaylı zırhı ile imparatorun statüsü ve başarıları hakkında spesifik bilgiler sunar. Bu durum, giysilerin belirli bir an, yer veya rol ile sınırlı kalırken, klasik nü heykellerin daha zamansız ve evrensel bir mesaj taşıdığını ortaya koyar. Avrupa Rönesansı ve Neoklasisizm gibi klasik canlanma dönemleri, "kahramanca çıplaklığı" yeniden gündeme getirerek Batı kültürünün vazgeçilmez bir parçası haline gelmesine katkıda bulunmuştur.
Sanat tarihinde çıplaklığın sadece estetik bir tercih değil, aynı zamanda kültürel, sosyal ve felsefi anlamlar taşıyan köklü bir ifade biçimi olduğunu gösteriyor.