Amerika Birleşik Devletleri'nde hava trafik kontrolünün erken tarihi, bilgisayar tarihi çevrelerinde SAGE'in önemi nedeniyle iyi bilinir. Ancak SAGE'in aslında bir hava trafik kontrol sistemi değil, askeri amaçlı bir hava savunma sistemi olduğu daha az bilinir. Yine de, uçak kimliklerini radar hedefleriyle ilişkilendirme gibi ortak ihtiyaçlar, Federal Havacılık Ajansı'nı (FAA'nın öncüsü) SAGE'i sivil hava trafik kontrolüne uyarlamak için Hava Kuvvetleri ile ortak bir proje başlatmaya yöneltti.
SAGE, sivil hava trafik kontrolü için gerekli olan güvenlik fonksiyonlarından yoksundu; örneğin, irtifa rezervasyonlarının benzersizliğini izlemiyor, ayrılma kaybını tespit etmiyor ve enstrüman prosedürü veya terminal bilgilerini entegre etmiyordu. Artan hava trafiğiyle birlikte orta havada çarpışmaların giderek büyüyen bir sorun haline gelmesi, SAGE'in bu FAA gereksinimlerini karşılamasını zorunlu kıldı. Bu ihtiyaçlar doğrultusunda 1959'da SAGE Hava Trafik Entegrasyonu (SATIN) girişimi başlatıldı. Aynı dönemde Hava Kuvvetleri, SAGE için daha geniş bir geliştirme programı olan Süper Muharebe Merkezi (SCC) üzerinde çalışıyordu. SCC programı, SAGE'i barındıracak yeni bir transistörlü bilgisayar, geliştirilmiş iletişim yetenekleri ve Hava Savunma Yönlendirme Merkezlerinin yeraltı komuta merkezlerine taşınması gibi çeşitli fikirleri bir araya getiriyordu.
SCC'lerin inşası o kadar kaçınılmaz görünüyordu ki, Hava Kuvvetleri orijinal SAGE projesini SCC'nin onu hemen eskiteceği beklentisiyle askıya aldı. FAA'nın sivil ATC yeteneğine olan ilgisi ve dolayısıyla SATIN projesi de, SAGE'in bir sonraki geliştirme aşamasının bir bileşeni olarak SCC programıyla birleştirildi. Bu entegrasyonlar, askeri teknolojinin sivil havacılık ihtiyaçlarına nasıl uyarlandığını ve modern hava trafik kontrol sistemlerinin temelini oluşturan karmaşık süreçleri gözler önüne serdi.
Askeri hava savunma sistemi SAGE'in sivil hava trafik kontrolüne evrilmesi, modern havacılık güvenliğinin temelini atan teknolojik adaptasyonları ve zorlukları ortaya koymaktadır.