Makale, yazarın yapay zeka alt-aracılarını isimlendirme konusundaki alışılmadık yaklaşımını ele alıyor. Yazar, "stripe-agent" veya "security-checker" gibi genel, işlevsel isimler yerine, George (George Washington Carver), Ray (Ray Eames), Agatha ve Helen gibi ilham veren tarihi figürlerin isimlerini kullanıyor. Bu uygulama keyfi değil, geliştirilen yazılımın insani unsuruna ve nihai amacına odaklanmayı sürdürmek için bilinçli bir yöntemdir. Yazar, kullanıcıları metriklere ve sorunları "pain point"lere soyutlamaya eğilimli bir sektörde, bu araçları kişiselleştirmenin, kimin için yazılım geliştirdiklerini sürekli hatırlatan bir işlev gördüğünü savunuyor.
Örneğin, ödeme entegrasyonları üzerinde çalışırken "George"u çağırmak, George Washington Carver'ın göz ardı edilen kaynakları sürdürülebilir değere dönüştürme mirasını akla getirir; bu, iyi bir ödeme sisteminin toplulukları nasıl sürdürdüğüne benzer. Benzer şekilde, görsel tasarım görevleri için "Ray" (Ray Eames) çağrıldığında, Eames'in tasarımın sadece zekice görünmekle kalmayıp insan ihtiyaçlarına hizmet etmesi gerektiği felsefesini hatırlatır. Bu kasıtlı isimlendirme, yazarın zanaatla ve insan üzerindeki etkiyle bağlantıda kalmasına yardımcı olarak, işin sadece becerilerin optimize edilmesine indirgenmesini engeller.
Kırk yılı aşkın yazılım geliştirme deneyimine sahip yazar, çalışmalarının neredeyse tamamının biyologlardan çiftçilere kadar gerçek kişilere hizmet ettiğini vurguluyor. Yapay zeka araçlarına ilham veren kişilerin isimlerini vermek, sektörün insanlıktan çıkarıcı eğilimlerine karşı koyan küçük ama güçlü bir ritüeldir ve geliştiricinin, yazılımı nihayetinde kullanacak kişilerin yaşamlarını ve sorunlarını göz önünde bulundurmasını sağlar. Bu, teknik bir etkileşimi daha amaçlı ve insan merkezli bir çabaya dönüştürür.
Yapay zeka araçlarını ilham veren kişilerin isimleriyle adlandırmak, geliştiricilerin insan odaklı bir yaklaşımla çalışmasını ve teknolojinin nihai kullanıcılarını unutmamasını sağlıyor.