GDB, derleyiciler tarafından üretilen DWARF hata ayıklama bilgileri sayesinde makine kodunu adım adım incelemek için güçlü bir araçtır. Bu bilgiler, GDB'nin geri izleme (backtrace) sağlamasına ve kodun yapısını anlamasına yardımcı olur. Ancak, JIT (Just-In-Time) derlenmiş fonksiyonlar söz konusu olduğunda, GDB varsayılan olarak bu bilgilere erişemez. Bu durum, JIT kodu içinde bir kesme noktasına ulaşıldığında geri izlemelerde "???" gibi bilinmeyen adreslerin görünmesine neden olur ve hata ayıklama sürecini oldukça zorlaştırır.
Neyse ki, GDB bu sorunu çözmek için bir JIT arayüzü sunar. Bu arayüz sayesinde, JIT runtime'ları derledikleri kod hakkında GDB'ye bilgi sağlayabilir ve böylece JIT kodları için de normal hata ayıklama özelliklerinden faydalanılabilir. Geleneksel arayüz, JIT runtime'ının __jit_debug_register_code adlı bir fonksiyonu ve __jit_debug_descriptor adlı global bir değişkeni dışa aktarmasını gerektirir. JIT, yeni bir fonksiyon derlemeyi bitirdiğinde bu fonksiyonu çağırarak GDB'nin yeni kodun meta verilerini almasını sağlar. Bu yöntem genellikle ELF/Mach-O gibi nesne dosyaları oluşturmayı ve DWARF hata ayıklama bilgilerini gömmeyi içerir, bu da JIT geliştiricileri için önemli bir yük oluşturabilir.
Bu karmaşıklığı gidermek amacıyla GDB, nesne dosyası oluşturma zorunluluğunu ortadan kaldıran daha yeni bir arayüz de sunmaktadır. Bu modern yaklaşım, JIT geliştiricilerinin kendi seçtikleri ikili formatı kullanarak hata ayıklama bilgilerini yazmalarına olanak tanır. Ardından, GDB içinde bu özel formatı okuyabilen bir paylaşımlı kütüphane (shared object) yüklenir. Bu kütüphane, GDB'nin belirlediği gdb_init_reader gibi bir arayüzü uygulamalıdır. Bu sayede, JIT derlenmiş kodların hata ayıklaması daha esnek ve daha az zahmetli hale gelir.
JIT derlenmiş kodların hata ayıklama yeteneği, modern runtime ortamlarında performans ve geliştirici verimliliği için kritik öneme sahiptir.