Edebi eserlerde "çerçeveleme yapıları" (framing structures), okuyucunun hikayeyi daha iyi anlamasını veya deneyimini derinleştirmesini sağlayan önemli bir anlatım tekniğidir. Kurgusal metinlerde sıklıkla karşılaşılan bu yapılar, hikayeye bağlam ekleyerek farklı amaçlara hizmet eder. Her bir çerçeveleme yapısının kendine özgü güçlü ve zayıf yönleri bulunur ve yazarın anlatmak istediği hikayeye en uygun olanı seçmesi, eserin etkisini artırır. Bu makale, altı ana çerçeveleme yapısından ikisini detaylandırarak, bunların nasıl işlediğini ve edebi eserlere nasıl değer kattığını inceler.
Bu yapılar arasında "Aktarılan Hikaye" (Passed Down) en basit ve yaygın olanlardan biridir. Genellikle yaşlı bir karakterin genç bir dinleyiciye bir hikaye anlatmasıyla başlar; bu genç dinleyici, okuyucunun hikayeye dahil olmasını sağlayan bir aracı görevi görür. Bu yöntem, okuyucuda bir aşinalık ve bağ kurulma hissi yaratır. Örneğin, "Prenses Gelin" (The Princess Bride) filminde ve kitabında, dedenin hasta torununa hikaye anlatması bu yapının güzel bir örneğidir. Diğer bir tür ise "Anlatılan Hikaye" (Recounted) yapısıdır. Bu yapıda, hikayeyi anlatan karakter, hikayenin geçtiği evrenin (diegetic) bir parçasıdır. Bir karakterin tüm hayat hikayesini yeni bir tanıdığına anlatmasından, kamp ateşi etrafında kısa bir masal paylaşmaya kadar geniş bir yelpazede kullanılabilir. Bu yapı, okuyucuyu hikayeye daha fazla dahil etmek, ahlaki bir ders vermek veya karakterler aracılığıyla dünyaya dair ince detaylar sunmak için etkilidir. Patrick Ness'in "Bir Canavar Çağırıyor" (A Monster Calls) ve "Binbir Gece Masalları" (One Thousand and One Nights) bu tekniğin klasik örneklerindendir. Bu yapılar, karakterlerin güvenilirliğini veya bakış açılarını da sorgulatabilir.
Bu edebi teknikler, hikaye anlatımına derinlik katarken, okuyucunun karakterlerle ve anlatılan dünyayla daha güçlü bir bağ kurmasını sağlar.