Makale, eski bir yapay zeka çalışanı tarafından kaleme alınmış olup, Dostoyevski'nin 1872 tarihli "Şeytanlar" (Demons) romanının günümüzdeki yapay genel zeka (AGI) gelişimine olan şaşırtıcı ve ürkütücü uygunluğunu inceliyor. Yazar, üç yıl boyunca önde gelen bir AI kuruluşunda çalıştıktan sonra 2024 başında ayrıldığını ve bu süreçte romanı tekrar okuyarak AGI'nin kontrol edilemez hale gelme potansiyeliyle ilgili derin bir sezgi edindiğini belirtiyor. Bu deneme, Dostoyevski'nin eserindeki psikolojik ve sosyal dinamiklerin, küçük bir grubun kendilerini etik sınırlamaların üzerinde görmesine yol açan "hakikat" arayışıyla nasıl örtüştüğünü ortaya koyuyor. Dostoyevski'nin, zeki insanların soyutlamanın vicdanı eylemden nasıl ayırabileceğini, insanlığın kurtuluşuyla başlayan hareketlerin nasıl köleliğe yol açtığını ve felaketin alaycılardan değil, inananlardan geldiğini ürkütücü bir hassasiyetle anladığı savunuluyor. Yazar, San Francisco ve Londra'daki AI laboratuvarlarında bu "inananlardan" pek çoğuyla tanıştığını ifade ediyor. Makale, "Şeytanlar" romanının sadece bir siyasi eleştiri olmaktan öte, dünyanın sonuna dair bir metin olarak okunması gerektiğini ve AGI'nin potansiyel tehlikelerini anlamak için eşsiz bir çerçeve sunduğunu vurguluyor. Bu, insanlığın kontrol edemeyeceğinden endişe ettiği bir şeyin şekillenmesini izleyen birinin kişisel deneyimiyle de iç içe geçiyor.
Dostoyevski'nin "Şeytanlar" romanı, yapay genel zeka (AGI) gelişimindeki etik ve sosyal riskleri, insan psikolojisi ve hareket dinamikleri üzerinden şaşırtıcı bir öngörüyle açıklıyor.