Yakın zamanda Minnesota'da bir sosyal programdaki dolandırıcılık iddialarını ortaya çıkarmaya çalışan bağımsız bir gazetecinin çabaları, düşük epistemik standartları nedeniyle tartışmalara yol açtı. Bu durum, ana akım medyanın benzer iddiaları daha önce haberleştirmesine rağmen, söz konusu gazeteciliğin güvenilirliğini sorgulamasına neden oldu. Ancak, haberin sansasyonel çerçevesi ve destekleyici medya ekosistemi sayesinde hızla yayıldı. Özellikle, iddia edilen çocuk bakım merkezlerinde çocuk bulunmaması gibi somut kanıtlar, evrak incelemelerinde sıkça eksik olan bir 'içgüdüsel' kanıt sağladı.
Son yıllarda ABD'de dolandırıcılık konusu oldukça siyasallaştı. Bir yanda, milyarlarca dolarlık dolandırıcılığı ortaya çıkaracağına inanan, ancak nispeten dolandırıcılığa dayanıklı büyük programlara odaklanan federal bir girişim vardı. Diğer yanda ise, sosyal programlarda dolandırıcılığın varlığını reddeden, bu da organize suç operasyonlarına zemin hazırlayan bir yaklaşım bulunuyordu. Bu operasyonlar bazen ABD'nin jeopolitik rakipleri tarafından bile yürütülüyordu.
Finans sektöründe dolandırıcılık, her çeyrekte kâr ve zarar tablosunu doğrudan etkileyen, göz ardı edilemez bir gerçektir. Sektörde, sıfır dolandırıcılığın optimal olmadığı ve dolandırıcılıkla başa çıkmak için minimum düzeyde yetkin olmanın şart olduğu iyi bilinir. Finans sektörü, bu konuda on milyarlarca dolar 'eğitim ücreti' ödemiştir. Dolandırıcılıkla mücadele genellikle usta-çırak modeliyle öğrenilir ve firmalar arasında gayri resmi bilgi paylaşımı mevcuttur. Makale, sosyal programların da dolandırıcılıkla mücadelede finans sektörünün bu deneyimlerinden faydalanması gerektiğini öne sürmektedir.
Finans sektörünün dolandırıcılıkla mücadeledeki deneyimleri ve pragmatik yaklaşımları, sosyal programlardaki dolandırıcılık sorununun ele alınmasında değerli dersler sunabilir.