Yazılım performansı, çalıştığı CPU'nun yeteneklerine (Öğretim Kümesi Mimarileri - ISA'lar) büyük ölçüde bağlıdır. Taşınabilir bir kod sürümü her zaman en iyi performansı sunmazken, hızlandırma için kullanılabilecek isteğe bağlı ISA'ların varlığı garanti edilemez. Bu durum, özellikle popüler x86-64 işlemci ailesi için C yazılımlarını optimize etme ihtiyacını doğurur. Derleyiciler, belirli bir CPU mikro mimarisi için (örneğin -march=native gibi seçeneklerle) optimizasyon yapmada oldukça başarılıdır ve taşınabilirlik pahasına ISA yeteneklerinden faydalanabilirler. Bu, özellikle x86-64 gibi olgun mimarilerde şaşırtıcı derecede iyi sonuç verir, ancak farklı nesil CPU'lar arasında geniş bir yetenek yelpazesi bulunur.
Intel, bu farklılıkları yönetmek için mikro mimari seviyeleri (x86-64-v1'den v4'e) tanımlamıştır; her seviye bir öncekinin tüm özelliklerini içerir ve POPCNT, SSE4.2, AVX2, BMI2, AVX-512 gibi yeni komut setlerini ekler. Bu seviyeler, optimizasyon için iyi bir temel yetenek seti sunar. Ancak, bazı donanımların bu özellikleri tam olarak desteklememesi veya Intel'in pazarlama stratejileri nedeniyle bazı özelliklerin tüketici ürünlerinde bulunmaması gibi zorluklar da mevcuttur. Bu durumda, ya filodaki en düşük ortak paydaya göre derleme yapmak ya da eski ve yeni işlemciler için ayrı sürümler oluşturmak gibi yaklaşımlar benimsenebilir. Ancak ikinci yöntem, tüm donanım üzerinde kontrol sahibi olunmadığında ideal değildir.
Neyse ki, popüler derleyiciler için bu duruma bir çözüm olarak dolaylı fonksiyonlar (IFUNC'lar) bulunmaktadır. IFUNC'lar, dinamik bağlayıcının (dynamic linker) çalışma zamanında mevcut donanıma göre kullanılacak gerçek fonksiyonu döndüren bir fonksiyonu çalıştırmasına olanak tanır. En iyi yanı ise, genel durumlar için derleyicinin (örneğin GCC/Clang'de [[gnu::target_clones("avx2,default")]] gibi niteliklerle) tüm bu işi otomatik olarak yapabilmesidir. Bu yaklaşım, yazılımların farklı CPU'larda en yüksek performansı sunarken taşınabilirliğini korumasına olanak tanır.
Modern C yazılımlarının CPU yeteneklerine göre dinamik olarak optimize edilerek hem performans hem de taşınabilirlik sorunlarının üstesinden gelinmesi mümkün hale geliyor.