Scott Alexander, yakın zamanda vefat eden Scott Adams ile karıştırılmasından yola çıkarak, Dilbert çizgi romanlarının kendi hayatındaki ve genel olarak "inek" (nerd) deneyimindeki yerini inceliyor. Çocukluğundan itibaren Dilbert'ın her kitabını okuduğunu belirten Alexander, çizgi romanlardaki verimsiz toplantılar, "sivri saçlı patronlar" ve kurumsal saçmalıkların kendi okul sistemiyle olan benzerliğinden etkilendiğini ifade ediyor. Dilbert'ın, zeki ve yetenekli bireylerin aptal yöneticiler tarafından yönetildiği, mantıksız bir dünyada tek akıl sağlığı yerinde kişi olma hissiyatını mükemmel bir şekilde yansıttığını vurguluyor.
Makale, Dilbert'ın temel dinamiğini, yani erdemle ödülün ters orantılı olduğu bir sistemi ele alıyor. Dilbert ve Alice gibi zeki ve çalışkan karakterlerin hak ettikleri değeri görmezken, tembel Wally'nin keyif sürdüğünü ve ne zeki ne de çalışkan olan "Sivri Saçlı Patron"un her zaman zirvede olduğunu belirtiyor. En kurnaz karakter olan Dogbert'in ise dolandırıcılıkla en büyük kazancı elde etmesi, bu çarpık sistemi gözler önüne seriyor. Alexander, Dilbert'ın mizahının, zeki olmalarına rağmen neden başarılı olamadıklarını sorgulayan "inek"lerin bastırılmış korkularını ve hayal kırıklıklarını hafifletme amacı taşıdığını öne sürüyor. Bu durum, mantık ve zekanın her zaman işe yaramadığı, sosyal becerilerin veya "Chad" gibi karakterlerin başarısının ardındaki gizemi çözemeyen bir hayal kırıklığını ifade ediyor.
Dilbert çizgi romanları, modern iş hayatının absürtlüklerini ve zeki bireylerin sistem içindeki hayal kırıklıklarını mizahi bir dille ele alarak, birçok çalışanın ortak deneyimlerine ayna tutuyor.