Yazar, bir kafede yaşadığı Fransızca konuşma deneyimiyle geleneksel dil öğrenim uygulamalarının kritik bir eksikliğini vurguluyor. Bu uygulamalar kelime ve dilbilgisi öğretmede başarılı olsa da, kullanıcıları gerçek hayattaki baskı altında, hızlıca bilgi hatırlama konusunda yetersiz bırakıyor. Uygulamalarda kusursuz "streak"ler elde etse ve iki dilli görünse de, yazarın Chartres'taki basit bir sayıyı bile anlayamama utancı, uygulamaların "kelimeleri biliyor musun?" sorusundan ziyade, "üç saniye içinde kendini utandırmadan kelimeleri hatırlayabiliyor musun?" sorusuna yanıt veremediğini gösteriyor.
Bu boşluğu doldurmak amacıyla yazar, baskı altında dil hatırlama sorununa özel bir "güvenlik ağı" oluşturmaya karar veriyor. Amacı, çaydanlık kaynarken bile açılabilecek, sürekli yanlış yaptığı kısımları pratik edebileceği ve sonra kapatabileceği küçük bir prova odası yaratmaktı. Bu projeyi geliştirirken kendine koyduğu temel kısıtlama ise "Tüm uygulama bir blob'dur" felsefesi oldu. Bu, uygulamanın tek bir bütünsel ve etkileşimli bir varlık gibi davranması gerektiği anlamına geliyordu.
"Blob" kavramı, yazarın Tamagotchi'lerle olan çocukluk deneyiminden ilham alıyor. Tamagotchi'ler birer üretkenlik aracı olmaktan ziyade, küçük birer ilişki sunuyordu; fiziksel, ima dolu ve bir şekilde "ayağa kalkma zamanı!" bildirimlerinden daha motive ediciydi. Yazar, dil alıştırmaları için de benzer bir his arıyordu: "uygulamayı aç → dersi tüket" yerine, "yaratığa dokun → sana bakar → birlikte küçük bir şey yaparsınız" gibi bir etkileşim. Amaç, duygusal şantaj olmadan sıcaklığı ve anında geri bildirimi sunmaktı.
Dil öğreniminde gerçek dünya senaryolarındaki baskı altında dil kullanımını hedefleyen 'blob' felsefesi, mevcut uygulamaların eksiklerini gidererek daha etkili bir pratik yöntemi sunuyor.