Yazar, Santa Monica'daki evinin yakınındaki okyanus kenarındaki bisiklet yolunda yaşadığı bir deneyimi paylaşıyor. Haftada birkaç kez, 15 millik bu parkuru tam hızda, tüm gücüyle, yorgunluktan kıpkırmızı kesilerek tamamladığını anlatıyor. Bu yoğun çabaya rağmen, her seferinde sürenin yaklaşık 43 dakika olduğunu fark ediyor. Birkaç ay sonra, bu bisiklet sürüşlerinin kendisini zihinsel olarak yorgunlukla ilişkilendirdiğini ve hevesinin azaldığını hissediyor.
Bir gün, aynı rotayı çok daha rahat bir tempoda, normal çabasının yaklaşık %50'siyle sürmeye karar veriyor. Bu rahat sürüş sırasında çevresine bakınıyor, yunusları ve pelikanları görüyor (hatta bir pelikanın talihsiz bir anına tanık oluyor). Sürüşün sonunda zamanına baktığında şaşkınlıkla 45 dakika olduğunu görüyor. Bu durum, tüm o yorucu, kıpkırmızı yüzlü, sonuna kadar zorlamanın kendisine sadece %4'lük bir zaman kazancı sağladığını fark etmesine neden oluyor. Yani, %50 daha az çabayla sonuçların %96'sını elde etmiş oluyor.
Bu deneyim, yazarın hayatında önemli bir ders oluyor. Genellikle her şeyi olabildiğince yoğun ve stresli bir şekilde yapmaya meyilli olduğunu, ancak bu bisiklet sürüşünü hatırlayarak çabasını %50 oranında azaltmaya çalıştığını belirtiyor. Şaşırtıcı bir şekilde, birçok işin aynı kalitede ve aynı hızda tamamlandığını, ancak kendisinin çok daha az yorulduğunu gözlemliyor. Bu durum, harcadığı çabanın yarısının aslında gereksiz bir stres olduğunu ve kendisini en iyisini yapıyormuş gibi hissettiren bir yanılgıdan ibaret olduğunu anlamasını sağlıyor.
Çoğu zaman, daha az çaba harcayarak ve stresi azaltarak, aynı veya çok benzer sonuçlara ulaşılabilir, bu da hem verimliliği artırır hem de yaşam kalitesini yükseltir.