C++'ta singleton tasarım desenini doğru bir şekilde uygulamak kadar, performansını optimize etmek de büyük önem taşır. Bu makale, singleton'ların performansını etkileyen temel faktörleri, özellikle de kurucu (constructor) seçiminin derlenmiş koda nasıl yansıdığını detaylandırıyor. Yazar, DisplayManager örneği üzerinden, singleton'ın kopyalama ve taşıma işlemlerini özel (private) yaparak ve örnek (instance) için blok yerel statik (block local static) bir değişken kullanarak doğru bir temel oluşturuyor. Ancak asıl performans farkı, varsayılan kurucunun (default constructor) tanımında ortaya çıkıyor.
Makale, iki ana kurucu durumunu inceliyor: varsayılan olarak atanabilen (user-declared) ve kullanıcı tanımlı (user-defined) kurucular. Eğer kurucu gövdesi boşsa ve sınıf sadece basit veri türleri içeriyorsa (örneğin, Resolution gibi bir class enum), derleyici daha az ve daha optimize edilmiş bir assembly kodu üretir. Ancak, kurucu gövdesinde özel bir uygulama kodu varsa, derleyici __cxa_guard_acquire ve __cxa_guard_release gibi koruma değişkenleri (guard variables) eklemek zorunda kalır. Bu durum, Instance() metoduna her erişimde durum kontrolü yapılmasını gerektirir ve bu da programda hafif gecikmelere ve daha fazla derlenmiş koda yol açar. Bu ek yük, -O3 gibi optimizasyon seviyelerinde bile gözlemlenebilir.
Sonuç olarak, C++ singleton'larının performansını en üst düzeye çıkarmak için, mümkün olduğunca varsayılan olarak atanabilen kurucuları tercih etmek ve kurucu gövdesindeki karmaşık işlemleri minimize etmek kritik öneme sahiptir. Aksi takdirde, singleton'ın her erişiminde gereksiz performans maliyetleriyle karşılaşılabilir.
C++ singleton'larının performansını optimize etmek için kurucu (constructor) seçiminin derlenmiş kod üzerindeki etkisi kritik bir faktördür.