Yazar, Claude Code'un Opus 4.5 sürümünü ilk kullandığında ne kadar etkileyici olduğunu fark etti ve bu durumun yazılım ekiplerinin dinamiklerini kökten değiştireceğini düşündü. Marc Andreessen'in "Meksika açmazı" benzetmesiyle, her mühendisin artık PM ve tasarımcı olabileceği, her PM'in kod yazıp tasarım yapabileceği ve her tasarımcının da diğer iki rolü üstlenebileceği bir durum ortaya çıkıyor. Bu inanç, bireysel katkıda bulunanların artık başkalarına ihtiyaç duymadığı düşüncesine yol açarak kısa vadede ekip kültüründe büyük bir bozulmaya neden olabilir. Nadir beceriler daha erişilebilir hale geldikçe, insanlar değerlerini kanıtlamak için "yukarı doğru" hareket etme baskısı hissediyor. Kent Beck'in "Becerilerimin %90'ının değeri sıfıra düştü, kalan %10'unun kaldıraç etkisi bin kat arttı" sözü bu durumu özetliyor. Yazar, herkesin aynı %10'a yönelmesinden endişe ediyor.
Ben Werdmuller, "AI coding works now" adlı yazısında mühendislere özel tavsiyeler veriyor: yapay zeka kodlamanın ağırlık merkezini uygulamadan yargıya kaydırdığını belirtiyor ve mühendislerin ürün hedefleri belirleme, kullanıcı ihtiyaçlarını anlama, yaratılan deneyim ve değeri netleştirme, sağlam yazılım mimarisi tasarlama ve sürdürme gibi becerilere odaklanmasını öneriyor. Ancak bu tavsiyenin zorluğu, şirket liderliği, ürün yöneticileri, tasarımcılar ve pazarlama/satış ekiplerinin de bu becerilere sahip olduğunu düşünmesidir. Mühendisler genellikle mimari planlama ve uygulamaya odaklanırken, yapay zeka ile tüm bu roller daha akışkan hale geliyor.
Daha fazla kişi yazılım geliştirdikçe ve döngü süresi kısaldıkça, meslektaşlarının on yıllar içinde öğrendiği dersleri daha hızlı özümsemeye başlayacaklar. Bu durum, bireylerin en yüksek kaldıraç etkisine sahip kimliği, yani "sorunları çözen ve kullanıcılara değer sağlayan" rolü üstlenmek istemelerine yol açacak. Kontrol edilmezse, ekip üyeleri arasında konum kapma yarışı, düşmanlık ve kıskançlık artabilir. Yazarın görüştüğü yazılım ekibi yöneticileri de PM'lerin kod yazma isteği ve herkesin birbirinin işini yapabileceği hissi gibi benzer değişimleri gözlemlediklerini belirtiyor.
Yapay zeka destekli kodlama araçları, yazılım ekiplerindeki geleneksel rol tanımlarını bulanıklaştırarak bireysel katkıda bulunanlar arasında yeni bir rekabet ve işbirliği dinamikleri yaratıyor.