LLM tabanlı kodlama araçları, Claude Code ve Codex gibi, günümüzde hem programcılar hem de teknik olmayan kullanıcılar arasında oldukça popüler. Bu araçlar, özellikler ve hatta tüm projeler oluşturmada giderek daha yetenekli hale geliyor. Ancak yazar, bu tür araçları otomatikleştirdikleri görevin kendisine değer verdiği için asla sevmeyeceğini belirtiyor. Birçok kişi yapay zeka araçlarının kodlamayı yeniden eğlenceli hale getirdiğini düşünürken, yazar Claude Code kullandığında yazılım yapmaktan keyif almayı bıraktığını fark ediyor. Bu durumun temelinde değer farklılıkları yatıyor. Yazar, yapay zeka kodlama araçlarının, bulaşık makinesinin bulaşık yıkamayı otomatikleştirmesi gibi, genellikle değer vermediğimiz görevleri otomatikleştirdiğini savunuyor. Ancak tıpkı elle örgü örmekten keyif alması gibi, yazılım oluşturma ve anlama sürecinin kendisinden de keyif alıyor. Yapay zekayı yazılım geliştirmede kullanan birçok kişi, sürecin kendisinden ziyade nihai ürüne odaklanırken, yazar için bir problemi kodda temsil etmek, sistemlerin zihinsel modellerini öğrenmek ve inşa etmek başlı başına değerli bir uğraş. O, "ürün odaklı" bir geliştirici değil; yazılıma olan ilgisi bilgisayarları öğrenme arzusundan kaynaklanıyor. Yazar, sıkıcı boilerplate kodları yazmaktan keyif almadığını veya ürünün değerini göz ardı etmediğini belirtse de, yapay zekanın mümkün olduğunca hızlı ve çok iş yapma eğiliminin, kendisinin kodlamadan aldığı temel keyfi ortadan kaldırdığını düşünüyor. Ürün odaklı geliştiriciler için Claude Code gibi araçlar bir nimet olabilir; onlara yapay zeka sistemlerini yönetme ve sonuçlara odaklanma imkanı sunar. Ancak yazar için, sürecin kendisi de en az sonuç kadar önemlidir.
Yapay zeka destekli kodlama araçlarının yaygınlaşmasıyla birlikte, geliştiricilerin kod yazma sürecine bakış açıları ve bu süreçten aldıkları keyif arasındaki temel farklılıklar ortaya çıkıyor.