Akademik dünyada bilim insanlarının maaşları genellikle üniversiteler tarafından ders verme karşılığında ödenirken, terfi ve tanınma araştırma faaliyetlerine dayanır. Ancak araştırmalar için gerekli finansman genellikle devlet kurumlarından sağlanır. Elde edilen araştırma sonuçları, hakemli dergilere gönderilir. Bu dergilerdeki editörler ve hakemler, genellikle kendi alanlarındaki akademisyenler olup, bu hizmetleri için herhangi bir ücret almazlar. Makale kabul edildiğinde, telif hakları dergiye geçer ve hatta yazarlardan "makale işlem ücreti" talep edilebilir.
Dergiler daha sonra bu araştırmaları ücretli erişime kapatır ve üniversitelere, yani vergi mükelleflerine, bu yayınlara erişim için tekrar satış yapar. Üniversiteler ise bu abonelik ve ücretleri, araştırma hibelerinden "dolaylı maliyetler" adı altında hükümetten tahsil ederler. Bu durum, vergi mükelleflerinin önce araştırmayı finanse etmesi, sonra özel şirketlere yayınlaması için ödeme yapması ve ardından bilim insanlarının bu yayınları okuyabilmesi için tekrar ödeme yapması gibi absürt bir döngü yaratır.
Mevcut sistemin mantıksızlığına rağmen, değişimin önünde iki büyük engel bulunmaktadır: Birincisi, birçok kişi mevcut sistemden fayda sağladığı için statükoyu korumak ister. İkincisi, mevcut yönetimlerin plansız kesintileri sistemi daha da işlevsiz hale getirmiştir. Makale, bu sorunları çözmek için, vergi mükelleflerinin finanse ettiği araştırmaları yayınlayıp sonra tekrar satan özel yayıncıların aradan çıkarılması gerektiğini savunuyor. Bu reform, hem bilim insanlarının hem de politikacıların beklentilerini karşılayarak, mevcut sistemdeki en mantıksız halkayı ortadan kaldırabilir.
Mevcut bilimsel yayıncılık sistemi, vergi mükelleflerinin finanse ettiği araştırmaların özel şirketler tarafından yayınlanıp tekrar vergi mükelleflerine satılmasıyla büyük bir verimsizlik ve maliyet yaratmaktadır.