Antik Yunan ve Roma heykellerinin boyasız olduğu veya modern zevklere uymayan kötü renklerle boyandığı yaygın bir kanıdır. Bu makale, modern izleyicilerin boyalı rekonstrüksiyonları beğenmemesinin nedeninin antiklerin zevkinden ziyade, günümüzdeki yeniden yaratma çabalarının yetersizliğinden kaynaklandığını öne sürüyor. British Museum'daki Venüs heykeli veya Antikythera batığından çıkan bronz heykel gibi eserler, binlerce yıl sonra bile estetik değerlerini korumaktadır. Roma'daki duvar resimleri de zamanın yıpratıcı etkilerine rağmen güzelliğini sürdürmektedir. Bu durum, antik Yunan ve Roma sanatının genel olarak yüksek bir estetik kaliteye sahip olduğunu göstermektedir. Hatta Pompeii gibi taşra şehirlerinde bile bol miktarda kaliteli eser bulunmuştur.
Antik heykellerin aslında renkli (polikromatik) olduğu bilgisi, 1800'lerden beri tarihçiler tarafından bilinse de, kamuoyunun ilgisini çeken Vinzenz Brinkmann'ın 'Gods in Color' gibi sergiler olmuştur. Bu sergiler, Augustus'un Prima Porta heykeli gibi eserlerin orijinal renkli hallerini yeniden canlandırmayı amaçlamıştır. Ancak, bu modern rekonstrüksiyonlar genellikle mat ve aşırı doygun renklerle sunulduğu için, birçok modern izleyici tarafından 'korkunç' bulunmuştur.
Makale, bu rekonstrüksiyonların, aslen çok iyi olan sanat eserlerini kötüye dönüştürdüğü fikrini savunmaktadır. Antik sanatın genel kalitesi göz önüne alındığında, heykellerin orijinal boyalarının da bugünkü basit ve kaba rekonstrüksiyonlardan çok daha sofistike ve estetik açıdan hoş olması gerektiği ima edilmektedir. Dolayısıyla, sorun antik sanatçıların renk zevki değil, modern yorumcuların bu zevki yeterince anlayıp yansıtamamasıdır.
Antik heykellerin renkli olduğu bilgisinin modern rekonstrüksiyonlarla yanlış yorumlanması, antik sanatın estetik algısı üzerine yeni bir bakış açısı sunuyor.