Alexandre Kojève, uzun yıllar boyunca felsefe dünyasının ünlü bir muamması olarak kaldı; adı sıkça anılan ancak eserleri nadiren okunan bir düşünürdü. Şöhreti, 1930'lardaki Hegel seminerleri etrafında dönen söylentilere dayanıyordu. Bu yıl yayımlanan Marco Filoni ve Boris Groys'un biyografileri, Kojève'i Jacques Lacan ve Georges Bataille gibi öğrencilerinin ötesinde, kendi başına önemli bir düşünür olarak yeniden konumlandırıyor. Bu eserler, onun sadece bir Hegel yorumcusu olmaktan çok, postmodernizmin ve günümüz radikal çağının babası sayılabileceğini ortaya koyuyor.
Kojève, geç kapitalizm altında yaşamın sıkıcı deneyimini, yani kaynakların tükenmesini, bitmek bilmeyen bürokrasiyi ve bedenlerin otomasyon altında acımasızca subsume edilmesini ilk kez öngörenlerdendi. Müşteri hizmetleri hatlarında insan sesi arayan veya Chat GPT ile oluşturulmuş ret e-postaları alan herkes, Kojève'in tasvir ettiği "insansız bir bürokrasinin ebedi bugünü"nü, yani tarihin sonunu tanıyacaktır. Onun en ünlü provokasyonu olan "tarihin sonu" kavramı, Fukuyama tarafından 1990'larda büyük ölçüde çarpıtıldı. Fukuyama, bu kavramı Sovyetler Birliği'nin çöküşü ve liberal demokrasinin zaferiyle eşanlamlı hale getirirken, Kojève'in ironisini ve sosyalizme yönelik ikircikli bakış açısını göz ardı etti. Kojève'in öngördüğü tarihin sonu, kapitalizm için bir zaferden çok uzaktı ve düşünceleri Sovyet Rusya'daki gençliği, Marx okumaları ve Fransız Direnişi gibi deneyimlerle şekillenmişti. Kojève'in hayatı da felsefesi kadar ilginçdi; Bolşeviklerden kaçarak Avrupa'ya yerleşmişti.
Kojève'in düşünceleri, günümüzün otomasyon ve bürokrasi ağırlıklı yaşam deneyimlerini ve tarihin sonuna dair tartışmaları derinden etkilemeye devam ediyor.