ABD Anayasası, özellikle Trump yönetiminin genişletilmiş yürütme yetkisi iddiaları ve buna karşı açılan hukuki davalarla "anayasal bir stres testi"nden geçiyor. Kamuoyunda anayasal bir kriz endişesi yaygın olsa da, Amerikalıların büyük çoğunluğu anayasaya olumlu bakmaya devam ediyor. Bu durum, Harvard hukuk uzmanları arasında anayasanın günümüz demokrasisini koruma görevine uygun olup olmadığına dair hararetli bir tartışmayı tetikledi.
Boston College profesörü Aziz Rana, "The Constitutional Bind" adlı kitabında da belirttiği gibi, anayasanın gerçekten "kırık" olduğunu savunuyor. Rana'ya göre, ABD anayasal sistemi, Trump ve müttefiklerinin yirminci yüzyılda genişletilen hak ve özgürlüklere yönelik saldırısını "süper şarj etti". Rana, Martin Luther King Jr.'ın uğruna savaştığı bu kazanımları korumanın, anayasal sistemin temel özelliklerini değiştirmeden mümkün olmadığını vurguluyor. Ona göre, anayasanın bireysel seçmenler yerine eyaletlere odaklanması, seçim ve hukuk sisteminin tüm unsurlarını şekillendiriyor ve anayasanın değiştirilmesini dünyanın en zor süreçlerinden biri haline getiriyor. Bu durum, çoğunluk yönetimini zayıflatmakla kalmıyor, aynı zamanda tarihsel olarak siyasi sistemde orantısız etkiye sahip azınlıkları güçlendiriyor. Rana, ırksal eşitlik, sivil özgürlükler ve ekonomik demokrasi gibi merkezi ilkelere bağlı büyük çoğunluklar olsa bile, bu ilkeleri hayata geçirmek için birçok veto noktasının aşılamasının neredeyse imkansız olduğunu belirtiyor.
Havard Hukuk profesörü Noah Feldman ise bu iddialara felsefi ve pragmatik bir yaklaşımla karşı çıktı. Feldman, "Siyaset, mümkün olanın sanatıdır" diyerek, 1787 Anayasa Konvansiyonu sırasında küçük eyaletlerin liderlerinin nasıl bir yürüyüş düzenlediğini ve anayasanın dağılması tehdidini hatırlatarak, anayasanın esnekliğini ve uzlaşma yeteneğini ima etti.
ABD Anayasası'nın günümüzdeki siyasi zorluklara karşı ne kadar dayanıklı olduğu ve temel yapısının değişime ne kadar açık olması gerektiği konusunda derin bir tartışma yaşanıyor.