Yazar, yıllarca matematiğe karşı "aptal" olduğunu düşündüğünü belirtiyor. Okul yıllarında bazı arkadaşları için matematiğin kolay, kendisi için ise acı verici derecede zor olduğunu gözlemlemiş. Bu inanç, zeki olduğuna inanmasına rağmen "o kadar da zeki değilim" düşüncesiyle yıllarca peşini bırakmamış.
Ancak, 150 gün boyunca yoğun bir şekilde matematik öğrendikten sonra önemli bir farkındalık yaşamış. Zorlanmasının nedeninin yeteneksizlik değil, sadece çok sayıda prerequisites bilgisinin eksik olması olduğunu anlamış. Bunu, "Elden Ring boss'unu seviye 1'de yenmeye çalışmak" veya "bir filmin ortasına girip konuyu anlamaya çalışmak" gibi örneklerle açıklıyor. Matematik, bilgisayar bilimi gibi karmaşık konuları öğrenirken de durumun aynı olduğunu, anlama güçlüğünün yetenek eksikliğinden değil, ön koşul bilgisindeki boşluklardan kaynaklandığını vurguluyor. Bu nedenle, kimsenin aptal olmadığını, sadece henüz tüm ön koşullara sahip olmayabileceğini hatırlatıyor.
Bu farkındalıkla yazar, matematik becerilerini sıfırdan yeniden inşa etmeye karar vermiş. Geçmişte göz ardı ettiği veya yanlış anladığı temel konuları tekrar ele almış. Daha eski materyallere geri dönmüş, daha iyi öğrenme yöntemleri seçmiş ve yoğun bir şekilde pratik yapmış. Bu sürecin yavaş ve alçakgönüllülük gerektiren bir süreç olduğunu, ancak gerekli olduğunu belirtiyor. Her temel kavramda ustalaşmak, daha karmaşık teoriler ve problemler için zemin hazırlamış. Yazar, hala "o kadar zeki" olmadığını, hatta hala oldukça "aptal" olduğunu ancak yavaş yavaş hedefine doğru ilerlediğini ifade ediyor.
Öğrenme sürecindeki zorlukların genellikle yetenek eksikliğinden değil, temel bilgilerin eksikliğinden kaynaklandığını anlamak, bireylerin kendilerine olan inançlarını güçlendirerek daha etkili bir öğrenme yolculuğuna çıkmalarını sağlar.