Makale, bu yıl yüz yaşına basacak olan yazarın, yaşlılığın getirdiği zorluklar ve mizahi yönleri üzerine kişisel bir yansımasını sunuyor. Yazar, gözlüğünü ararken aslında taktığını fark etmek gibi günlük komik anlardan bahsederken, eşi Dodie ile aralarındaki bağı ve ona olan artan bağımlılığını "Feebleman" lakabıyla esprili bir dille anlatıyor. Yazar, ailesinde kimsenin bu kadar uzun yaşamadığını belirterek şanslı olduğunu ve hala iyi bir sağlık durumuna sahip olduğunu vurguluyor. Makalede ayrıca, günümüzde giderek artan sayıda insanın yüz yaşını aşarak "centenarian" olduğunu ve tıp dünyasında daha uzun ömür beklentilerinin konuşulduğunu belirtiyor. Yazar, tarihteki en uzun yaşayan insanlardan biri olan Jeanne Calment'in hikayesine de değinerek, onun 122 yaşında vefat ettiğini ve yaşının geçerliliği üzerine bazı tartışmalar olduğunu aktarıyor.
Yazar, yüzüncü yılını bir günlük tutarak geçirmeye karar verdiğini, bu kararın kendisi için şaşırtıcı olduğunu ifade ediyor. Daha önce başladığı günlüklerin birkaç aydan fazla sürmediğini ancak bu sefer güçlü bir motivasyonu olduğunu belirtiyor. 1958'den beri The New Yorker için yazan yazar, yaşının getirdiği hafıza sorunları ve görme zayıflığı nedeniyle onlarca kişiyle röportaj yapmanın ve materyal toplamanın giderek zorlaştığını fark etmiş. Boş zaman geçirme fikrinin kendisini sıkıntıya soktuğunu ve bu nedenle tembelliğini yenerek dikkatini çeken olayları, deneyimleri, kişileri veya düşünceleri günlüğüne kaydetmeye başladığını açıklıyor. Bu günlük, onun için yaşlılığın getirdiği kısıtlamalara rağmen üretken kalma ve yaşamı gözlemleme aracı haline geliyor.
Yüz yaşına ulaşmanın getirdiği kişisel deneyimler, zorluklar ve yaşamı anlamlandırma çabaları, uzun ömürlülük üzerine düşündürücü bir bakış açısı sunuyor.