Yapay Zeka Halüsinasyonu: Kusursuz Bir Hukuki Savunma mı?

Yapay zeka sistemlerinin giderek yaygınlaşmasıyla birlikte, "Yapay zeka halüsinasyon gördü, ben bunu istemedim" savunması, siber güvenlik ve hukuki sorumluluk alanında yeni bir tartışma başlatıyor. Makale, bu savunmanın neden çürütülmesinin zor olduğunu ve mevcut loglama sistemlerinin yetersiz kaldığını vurguluyor. Bir finans analisti örneğiyle, bir yapay zeka ajanının hassas bilgileri sızdırması durumunda, komut geçmişinin silinmesiyle insan sorumluluğunun nasıl belirsizleşebileceği gösteriliyor. Yapay zeka ajanları ifade veremediği veya kendini savunamadığı için, insan ile ajanın yetkilendirmesi arasında sağlam bir kriptografik bağ olmadan, sorumluluğun yapay zekaya atılması kolay bir kaçış yolu haline geliyor. Mevcut loglama sistemleri genellikle "ne oldu, ne zaman oldu ve hangi bileşen yaptı" gibi sorulara yanıt verebilirken, hukuki anlaşmazlıklarda asıl önemli olan "kim bu eylem sınıfını, hangi ajan kimliği için, hangi kısıtlamalar altında ve ne kadar süreyle yetkilendirdi; ve bu yetki akışı nasıl gerçekleşti?" sorusudur. Makale, bu yetkilendirme zincirini açıkça gösteren net bir kanıt sunulamamasının büyük bir boşluk yarattığını belirtiyor. Özellikle çoklu ajan sistemlerinde, bir insanın bir orkestratörü yetkilendirmesiyle başlayan ve alt ajanların çeşitli hizmetleri kullanmasıyla devam eden karmaşık süreçlerde, nihai eylemin gerçekten insan tarafından yetkilendirilen kapsamda gerçekleştiğini doğrulamak zorlaşıyor. Bu durum, sadece olayların kaydedilmesinin ötesinde, çok adımlı yürütmelerde bile geçerliliğini koruyan, bağımsız olarak doğrulanabilir yetkilendirme kanıtlarına olan ihtiyacı ortaya koyuyor. Makale, finansal kurumların para transferlerinde uyguladığı gibi, açık yetkilendirme adımları ve bu kararların kalıcı kayıtlarının tutulmasının, yapay zeka sistemlerindeki sorumluluk boşluğunu gidermek için kritik olduğunu savunuyor. Bu sayede, "yapay zeka yaptı" savunmasının önüne geçilerek, insan sorumluluğu net bir şekilde belirlenebilir.