Yazılım geliştirme dünyasında uzun süredir devam eden türlü (typed) ve türsüz (untyped) diller arasındaki tartışma, yapay zeka araçlarının yaygınlaşmasıyla yeni bir boyut kazanıyor. Geliştiriciler, yapay zeka destekli araçları kullandıkça, sadece popüler kütüphane ve dilleri tercih etmekle kalmıyor, aynı zamanda riskleri azaltan araçlara yöneliyorlar. Kodun artık sadece geliştiricilerden değil, aynı zamanda yapay zeka araçlarından da gelmesi, güvenilirliği denklemin çok daha önemli bir parçası haline getiriyor.
Python ve JavaScript gibi dinamik diller hızlı geliştirme imkanı sunarken, türlü dillerin sağladığı güvenlik ağından yoksundur. Yapay zeka tarafından üretilen kod miktarı arttıkça, geliştiricinin doğrudan yazmadığı kod hacmi de artıyor ve bu durum, türlü dillerin sunduğu güvenlik ağını daha çekici, hatta zorunlu hale getiriyor. Tür sistemleri, belirsiz mantığı ve beklenen girdi-çıktı uyuşmazlıklarını ortaya çıkarma konusunda benzersiz bir rol oynar. Geliştiriciler, framework'ler ve giderek daha fazla iskele kodu üreten yapay zeka araçları arasında paylaşılan bir sözleşme görevi görürler.
Yapay zeka araçları ve ajanları her zamankinden daha fazla kod ve özellik ürettikçe, güvenilirliğin kritik önemi artıyor. Türlü diller bu noktada öne çıkıyor çünkü yapay zeka tarafından üretilen kodun bazen yol açabileceği sürpriz hataları yakalıyorlar. 2025 tarihli akademik bir çalışma, LLM tarafından üretilen derleme hatalarının %94'ünün tür kontrolü başarısızlıkları olduğunu ortaya koydu. GitHub'ın 2025 Octoverse raporu da TypeScript'in Python ve JavaScript'i geride bırakarak en çok kullanılan dil haline geldiğini doğruladı. Bu büyüme, kısmen framework'ler ve yapay zeka destekli geliştirmeden kaynaklanıyor, bu da yapay zekanın sadece kod yazma hızını değil, aynı zamanda geliştiricilerin kullandığı dilleri ve araçları da etkilediğini gösteriyor.
Yapay zeka destekli kod üretimi arttıkça, türlü programlama dilleri, güvenilirliği artırarak ve hataları azaltarak geliştirme süreçlerinde kritik bir rol oynamaktadır.