Yapay zeka kodlama araçlarının yükselişiyle birlikte, yazılım mühendisliği mesleğinin doğası üzerine derin bir sorgulama başladı. Birçok geliştirici, bu araçların işlerine kattığı kolaylığa rağmen, mesleğin özünden bir şeyler kaybettiğini hissediyor. Örneğin, İspanyol bir yazılım geliştiricisi olan Manuel, eskiden programlamayı uzun süreli bir ilişki gibi tanımlarken, şimdi yapay zeka araçları yüzünden işindeki "keyfin tamamen kaybolduğunu" belirtiyor. Manuel, kendini bir fabrika üretim hattında, sürekli "ileri, ileri" diyen bir çalışan gibi hissettiğini ifade ediyor ve bu durumun kişisel ve mesleki anlamda bir kriz yarattığını vurguluyor.
Bu tartışmanın temelinde, yazılım mühendisliğinin bir "zanaat" olup olmadığı sorusu yatıyor. 2008 yılında ortaya çıkan "Yazılım Zanaatkarlığı Hareketi", programlamanın endüstrileşmesine bir tepki olarak doğmuştu. Bu hareketin savunucuları, iyi ve "güzel kod" yazmanın sadece teknik bir egzersizden öte, yaratıcı bir ifade biçimi olduğunu savunuyordu. Ortaçağ loncalarına benzetmeler yaparak, çıraklık ve ustalık kavramlarını ön plana çıkarıyor, "sadece çalışan yazılım" yerine "iyi işlenmiş yazılım" taahhüt eden bir manifesto imzalamışlardı.
Ancak, Matheus Lima gibi bazı mühendislik yöneticileri daha pragmatik bir bakış açısı sunuyor. Lima, programlamanın bir zanaat veya sanat formu olduğu argümanını anladığını, ancak iş dünyasında asıl amacın kullanıcılara mümkün olan en kısa sürede değer sunmak olduğunu belirtiyor. Ona göre, eğer kodlama bir sanat olarak görülüyorsa, bunun iş saatleri dışında bir hobi olarak yapılması daha uygun olabilir. Bu farklı bakış açıları, yapay zeka teknolojilerinin yazılım dünyasında yarattığı dönüşümün karmaşık doğasını ve mühendislerin mesleki kimliklerini nasıl yeniden tanımladıklarını gözler önüne seriyor.
Yapay zeka araçları, yazılım mühendislerinin mesleki kimliklerini ve işlerine duydukları anlamı temelden sorgulatıyor.