Yapay zeka günümüzde kodun çalışıp çalışmadığını kolayca belirleyebiliyor; yamaları inceleyip hataları tespit edebiliyor, düzeltmeler önerebiliyor ve olası takasları açıklayabiliyor. Bu durum, kodun doğruluğunu ve teknik yeterliliği ucuzlatarak bir nevi metalaştırıyor. Ancak yapay zekanın yapamadığı temel bir şey var: Bir şeyin var olup olmaması gerektiğini söylemek. İşte tam da bu noktada "zevk" veya "yargı yeteneği" devreye giriyor. Bu, insanların en iyi çalışmalarına uzun süre maruz kalmak ve zaman içinde kararların sonuçlarıyla yaşamakla oluşan bir muhakeme yeteneğidir. Yapay zeka çağında, kişisel zevk, ayırt edici bir özellik ve bir rekabet avantajı (moat) haline geliyor.
"Zevk" genellikle kişisel tercih veya keyfi bir durum olarak algılansa da, aslında ne gördüğünüzle, yani deneyimle ilgilidir. Harika sistemleri incelemek, kötü fikirlerin başarısızlığını gözlemlemek, karmaşıklığın nerede biriktiğini anlamak, hangi kısayolların zamanla sorun yarattığını bilmek ve kullanıcıların gerçekte ne deneyimlediğini içselleştirmekle gelişir. Zevk, zamanla sıkıştırılmış bir yargı yeteneğidir ve bu yüzden otomatikleştirmesi zor, kestirme yolları imkansızdır. Makale yazarı, yapay zeka onayından geçmiş bir Linux kernel yamasını reddetme örneğini veriyor. Yama teknik olarak doğruydu ve gerçek bir sorunu çözüyordu, ancak yazar uzun vadeli tasarım sorunları (şişkinlik, yanlış katmanda çözüm, gizli kısıtlamalar) nedeniyle reddetti. Bu tür kararlar, yapay zekanın ötesinde, yılların deneyimiyle oluşan yargı yeteneğini gerektirir.
Yapay zeka, desen eşleştirme, yerel doğruluk ve mevcut kodla tutarlılık gibi konularda üstün olsa da, Linux kernel gibi sistemler sadece doğrulukla değil, yüzlerce bakımcının onlarca yıldır biriktirdiği kolektif zevkle şekillenir. Yapay zeka kurallara uyup uymadığını değerlendirirken, zevk kuralların kendisinin yanlış yöne bükülüp bükülmediğine karar verir. Doğruluğun metalaştığı bu yeni dönemde, mühendisler arasındaki fark, sistemde neyin olması gerektiğine kimin karar verdiği, kötü bir yönü çok geç olmadan kimin fark ettiği ve "bu çalışıyor ama..." diyebilenler üzerinden belirlenecektir.
Yapay zekanın teknik doğruluğu otomatikleştirdiği bir dünyada, uzun vadeli tasarım ve sistem bütünlüğü için gerekli olan "kişisel zevk" ve yargı yeteneği, insan uzmanlığının en değerli ve ayırt edici özelliği haline geliyor.