Yabancıların İyiliği: Hayatın Beklenmedik Mucizeleri

Yazar, gençliğinde her gün işe otostopla gittiği günlerden bahsediyor. New Jersey'de Route 22 üzerinde beklerken, her zaman birilerinin onu işe bıraktığını ve hiç geç kalmadığını belirtiyor. Yabancıların bu güvenilir iyiliğinin kendisini o zaman bile şaşırttığını, kendi dertleri olan sıradan insanların bile her gün ona yardım ettiğini, sanki bir program dahilindeymiş gibi hissettiğini dile getiriyor. Her gün yola çıkarken aklındaki sorunun "Bugün mucize nasıl gerçekleşecek?" olduğunu ifade ediyor.

İlk gerçek işinden kazandığı parayla Asya'ya gittiğini ve sekiz yıl boyunca orada gezdiğini anlatıyor. Bu süre zarfında sayısız iyilikle karşılaştığını ve bunların otostop mucizeleri kadar güvenilir olduğunu belirtiyor. Filipinler'de bir ailenin son konserve etlerini ona ziyafet olarak sunması, Pakistan Himalayaları'nda odun toplayıcılarının soğukta sığınaklarını ve ekmeklerini paylaşması, Tayvan'da tanıştığı bir öğrencinin onu ailesinin Taipei'deki dairesinde iki hafta ağırlaması gibi birçok örnek veriyor.

Bu tür binlerce jesti kolayca sıralayabileceğini, çünkü bu hediyeleri sadece kabul etmekle kalmayıp, zamanla bunların sunulacağına güvenmeye başladığını vurguluyor. Kimin yardım edeceğini asla tahmin edemese de, kendini almaya açık bir konuma getirdiğinde iyiliğin asla gerçekleşmekten geri kalmadığını söylüyor. Otostop günlerinde olduğu gibi, Asya'da ve başka yerlerde yola çıkarken de "Bugün mucize nasıl gerçekleşecek?" sorusuyla güne başladığını belirtiyor. Bu tür bir iyiliğe bir ömür boyu güvendikten sonra, bu anlarda ne olduğuna dair bir teori geliştirdiğini ve iyiliğin bir nefes gibi olduğunu, beklenebileceğini veya çağrılabileceğini ifade ediyor. Bir yabancıdan hediye istemenin belirli bir açıklık hali gerektirdiğini, yabancı iyiliğini sunarken, yardım edilen kişinin alçakgönüllülük, şükran, güven ve sevinçle karşılık verebileceğini ve bu alışverişi sağlamanın biraz pratik gerektirdiğini ekliyor.