Yazar, yıllardır süregelen Xfce sevgisini dile getirerek, bu masaüstü ortamının kendisi için Cobind Desktop zamanından beri güvenilir bir dost olduğunu belirtiyor. David Gerard gibi isimlerin de Xfce'nin "bozmamak" felsefesini takdir ettiğini vurguluyor. Gerard, minimal masaüstlerinin "olabildiğince basit" ile "biraz fazla basit" arasındaki ince çizgiyi iyi dengelediğini ve Xfce'nin bu konuda başarılı bir örnek olduğunu ifade ediyor. Yazar, Xfce'nin 4. sürümde kalıp sonsuza dek güncellenmesi dileğine katılıyor.
Makalede, Xfce'nin 2008'deki FreeBSD masaüstü deneyiminden günümüze kadar nasıl anlaşılması kolay, hafif ve hızlı kaldığına dikkat çekiliyor. Yazar, Xfce'nin diğer "hafif" masaüstü ortamlarının aksine, tam özellikli ve masaüstü bilgisayar kullanıcılarının ihtiyaçlarını anlayan biri tarafından tasarlandığını hissettirdiğini belirtiyor (GNOME'a gönderme yaparak). Ana masaüstünde KDE kullanmasına rağmen (KDE 4'ün sorunlu geçmişine rağmen son yıllardaki büyük iyileşmelerini kabul ederek), dizüstü bilgisayarlarında Xfce tercih ettiğini ve masaüstünde de geri dönmeyi düşündüğünü ifade ediyor.
Yazar, Xfce'nin "kullanıcı deneyimi" adına "yenilik" ve "bozucu değişim" baskılarına direnişini takdir ediyor. Thunar dosya yöneticisine geçişin hatırladığı son büyük kullanıcı odaklı değişiklik olduğunu ve bunun da harika olduğunu belirtiyor. Xfce'nin zirve kullanıcı arayüzü olduğunu iddia etmese de, hiçbir masaüstünün kendisi için Xfce'nin yerini alacak kadar ikna edici bir argüman sunamadığını vurguluyor. Sektör baskılarına rağmen Xfce'nin bu şekilde sürdürülmesinden duyduğu memnuniyeti dile getiriyor. Makale, farklı masaüstü ortamı kullanıcılarından gelebilecek olası olumsuz tepkilere karşı bir uyarı notuyla son buluyor.
Xfce, yıllar içinde sadeliğini, hafifliğini ve işlevselliğini koruyarak, kullanıcı deneyimini bozmadan istikrarlı bir şekilde gelişebileceğini kanıtlamış nadir masaüstü ortamlarından biridir.