x86 mimarisi, komut setinin karmaşıklığını yönetmek için önekler (prefixes) ve kaçış opcod'ları (escape opcodes) kullanır. Bu akış şeması, x86 komutlarının nasıl kodlandığını ve farklı komut haritalarına (instruction maps) nasıl yönlendirildiğini görselleştirir. Temel olarak, 1 baytlık komutlarla başlayan sistem, belirli bir 0F opcod'u ile 2 baytlık komutlara geçiş yapar. Daha da karmaşık komutlar için 3 baytlık haritalar (legacy map 2 ve 3) ve hatta APX ile birlikte "yükseltilmiş" (promoted) eski komutlar (map 4) ile AVX512-Float16 komutları (map 5/6) gibi özel haritalar bulunur.
Komutların işleyişini belirleyen önemli unsurlardan biri, zorunlu öneklerdir. Örneğin, 66, F2 ve F3 gibi önekler, komutun işleyeceği veri tipini (örneğin, paketlenmiş tekli/çiftli veya skaler tekli/çiftli) belirtmek için kullanılır. Bu önekler, aynı opcod'un farklı veri tipleri üzerinde çalışmasını sağlayarak komut setinin esnekliğini artırır. Akış şeması, bu öneklerin nasıl farklı komut haritalarına dallandığını ve komutun nihai yorumunu nasıl etkilediğini açıkça göstermektedir.
x86 komut setinin evrimiyle birlikte, REX, VEX ve EVEX gibi yeni önekler ortaya çıkmıştır. REX öneki, AMD64 mimarisiyle (1999/2003) tanıtılmış olup, operand boyutunu (W), yazmaç bitlerini (R) ve SIB baytındaki indeks (X) ve taban (B) bilgilerini genişletmek için kullanılır. APX mimarisiyle (2023/????) gelen 2 baytlık REX öneki ise, eski komut haritalarını (map 0 veya map 1) seçme (M) yeteneği de dahil olmak üzere daha fazla genişletme sunar. VEX ve EVEX önekleri ise AVX ve AVX512 gibi daha yeni vektör komut setleri için benzer genişletmeler ve ek özellikler sağlayarak işlemcinin paralel işleme yeteneklerini artırır. Bu önekler, modern işlemcilerin karmaşık ve güçlü komutları verimli bir şekilde yorumlamasını sağlar.
x86 komut setinin karmaşık yapısını ve modern işlemcilerin farklı komutları nasıl kodlayıp yorumladığını anlamak için bu akış şeması kritik bir rehber sunuyor.