William Buckland jeoloji ve teolojiyi uzlaştırma mücadelesi verdi

Oxford Üniversitesi jeoloğu ve din adamı William Buckland, 19. yüzyılın başlarında bilimsel keşifleri İncil anlatılarıyla birleştirmek adına kapsamlı jeolojik çalışmalar yürüttü. Buckland, 1823 yılında Galler'de yer alan bir mağarada bulduğu ve Roma dönemine ait bir kadına atfettiği kalıntıları "Paviland'ın Kırmızı Leydisi" olarak adlandırdı. Modern karbon tarihleme yöntemleri ise iskeletin 35 bin yıl öncesine dayanan bir erkeğe ait olduğunu ve Britanya'da bulunan en eski insan iskeleti niteliğini taşıdığını kanıtladı.

Bilimsel kariyeri boyunca jeolojinin Hristiyanlığın otoritesini sarsmak yerine güçlendirebileceğini savunan Buckland, Dünya'nın tarihini Nuh Tufanı teorileri ve "aralık yaratılışçılığı" çerçevesinde açıkladı. İlk dinozor keşiflerinden birine megalosaurus adını veren araştırmacı, Yorkshire'daki Kirkdale Mağarası'nda bulduğu memeli fosillerini evindeki sırtlan üzerinde yaptığı ısırık izi deneyleriyle inceledi. Mağaradaki tortuların kadim bir sel felaketinin izleri olduğunu öne sürdüğü çalışmaları, kendisine Kraliyet Cemiyeti'nin en prestijli ödülü olan Copley Madalyası'nı kazandırdı.

Buckland, sahadaki bulgularını eşi Mary Buckland'ın illüstrasyon, numune tasnifi ve metin düzenleme desteğiyle 1823 yılında "Reliquiæ Diluvianæ" adlı çok satan eserinde topladı. İsviçreli jeolog Louis Agassiz ile 1838 yılında gerçekleştirdiği görüşme sonrasında Avrupa'daki jeolojik izlerin sel sularından değil dev buzullardan kaynaklandığını kabul etti. Bilimsel kanıtlar karşısında Nuh Tufanı tezini terk eden Buckland, Paviland iskeleti hakkındaki hatalı teşhisini ise hayatı boyunca düzeltmedi.