WhatsApp'ın milyarlarca kullanıcıya ulaşırken sadece 50 mühendisle nasıl çalıştığına odaklanan bu makale, çoğu şirketin binlerce geliştiriciyle çözmeye çalışacağı bir sorunu nasıl aştığını açıklıyor. Bu başarının temelinde şans değil, Erlang yerine Java, FreeBSD yerine Linux gibi alışılmışın dışında ve bilinçli teknik seçimler yatıyor. Makale, bu devasa ölçeğin minimum kaynaklarla nasıl mümkün olduğunu sağlayan mimari kararları detaylandırıyor. Günümüzde 2 milyardan fazla aktif kullanıcıya ve günde 100 milyardan fazla mesaja hizmet veren WhatsApp, sunucu başına 2 milyondan fazla eşzamanlı bağlantıyı yönetebiliyor; bu, çoğu sistemin 10.000 bağlantıyla zorlandığı düşünüldüğünde oldukça etkileyici bir başarı.
WhatsApp'ın teknoloji yığını oldukça sıra dışı. Temelinde, telekomünikasyon ölçeğinde eşzamanlılık için tasarlanmış bir dil olan Erlang/OTP bulunuyor. Erlang, 1980'lerde Ericsson tarafından %99.999 çalışma süresi gerektiren telefon santralleri için geliştirildi. Bu dil, büyük eşzamanlılık, hata toleransı, sıcak kod güncellemeleri ve dağıtık hesaplama yetenekleriyle öne çıkıyor. Erlang'ın aktör modeli, paylaşımlı bellek yerine mesajlaşma yoluyla iletişim kuran izole süreçler kullanarak eşzamanlılığı yönetiyor; her kullanıcı bağlantısı kendi Erlang sürecine sahip oluyor. Veritabanı olarak Mnesia ve MySQL kombinasyonu kullanılırken, işletim sistemi olarak üstün ağ performansı sunan FreeBSD tercih edilmiş. Mobil verimlilik için modifiye edilmiş XMPP protokolü ve uçtan uca güvenlik için Signal Protocol da bu yığının önemli bileşenleri arasında yer alıyor.
WhatsApp'ın alışılmadık teknoloji seçimleriyle devasa ölçeklenebilirliği nasıl başardığı, kaynak verimliliği ve sistem tasarımında yenilikçi yaklaşımların önemini gösteriyor.