Waterfox, Mozilla'nın yapay zekayı tarayıcı deneyiminin merkezine koyma vizyonuna karşı çıkarak, bir tarayıcının temel görevinin kullanıcıya hizmet etmek, onun yerine düşünmek olmadığını vurguladı. Waterfox'un kurucusu, Mozilla'nın yapay zeka tarayıcıları karşısında yaşadığı varoluşsal baskıyı anladığını belirtse de, bu yönelimin temel bir hata olduğuna inanıyor. Makalede, "yapay zeka" teriminin geniş kapsamlılığına dikkat çekilerek, Bergamot gibi şeffaf ve denetlenebilir makine öğrenimi teknolojileri ile büyük dil modelleri (LLM'ler) arasındaki farka değiniliyor. LLM'lerin "kara kutu" niteliği, denetlenememesi, verilerle ne yaptığının anlaşılamaması ve davranışlarının doğrulanamaması gibi endişeler dile getiriliyor.
Waterfox, bir tarayıcının kullanıcının web üzerindeki temsilcisi (user agent) olması gerektiğini savunuyor. Kullanıcı adına hareket eden ve talimatlarını yerine getiren bir aracı olması gerekirken, bir LLM katmanının devreye girmesiyle yapay zekanın yeni bir "kullanıcı aracısı" haline geldiği belirtiliyor. Bu durum, yapay zekanın sekmeleri düzenlemesi, geçmişi yeniden yazması ve kullanıcının göremediği veya anlayamadığı bir mantığa dayanarak içerik sunması gibi sonuçlar doğurabilir. Bu, kullanıcının tarama deneyimini kontrol edemediği ve şeffaflıktan uzak bir sistem yaratır.
Mozilla'nın yapay zekanın bir seçenek olacağı ve kolayca kapatılabileceği vaadine rağmen, Waterfox, kapalı bir kutu sistemin davranışının nasıl izleneceği veya denetleneceği konusunda şüphelerini dile getiriyor. Yapay zeka özelliklerini devre dışı bırakabilsek bile, kullanıcı adına çalıştığı varsayılan opak bir sistemi sürekli izlemenin bilişsel yükünün bunaltıcı olacağı ifade ediliyor. Waterfox, Mozilla'nın kullanıcı için en iyisini yapacağına inansa da, bu yaklaşımın gerçekten de en iyi sonucu vereceğinden emin olmadığını belirtiyor.
Tarayıcıların yapay zeka entegrasyonu, kullanıcı gizliliği, veri güvenliği ve tarayıcının temel işlevi hakkında önemli tartışmaları tetikliyor.