Video düzenleme ve kodlama dünyasına yeni başlayanlar, genellikle video dosyalarıyla çalışırken temel hatalar yaparlar. Bu hataların başında, dosya uzantılarının (.mp4, .mkv gibi) videonun gerçek formatını belirlediği yanılgısı gelir. Oysa bu uzantılar, videoyu sıkıştıran ve kodlayan formatlar değil, "kapsayıcı formatlar" olarak adlandırılır. Bir .mkv veya .mp4 dosyasının görevi, zaten sıkıştırılmış bir video akışını, video oynatıcıların kolayca oynatabileceği bir şekilde paketlemektir. Bu kapsayıcılar, aynı dosya içinde birden fazla ses veya altyazı parçasını, bölümler gibi meta verileri ve çeşitli teknik bilgileri depolamaktan sorumludur.
Gerçek video kodlama formatları ise H.264 (AVC), H.265 (HEVC), VP9 ve AV1 gibi kodeklerdir. "Encode" ve "decode" kelimelerinin kısaltması olan kodekler, videonun asıl sıkıştırma ve kodlama işlemini gerçekleştirir. Ham video dosyaları çok büyük boyutlarda olduğu için, bu kodekler videoyu mümkün olduğunca verimli bir şekilde ve en az kalite kaybıyla depolamak için karmaşık algoritmalar kullanır. Bu genellikle kayıplı sıkıştırma anlamına gelir. Bir .mkv dosyasını .mp4'e dönüştürmek gibi basit bir işlem, genellikle sadece kapsayıcıyı değiştirmek anlamına gelir ve videonun kendisini yeniden kodlamaz.
Ancak, bir videoyu yeniden kodlamak (yani kodeğini değiştirmek veya aynı kodekle farklı ayarlarla sıkıştırmak), önemli ölçüde işlem gücü, depolama alanı ve video kalitesi kaybına yol açabilir. Bu nedenle, video dosyalarıyla çalışırken, dosya uzantısının sadece bir "kutu" olduğunu ve asıl içeriğin (video ve ses akışlarının) hangi kodeklerle sıkıştırıldığını anlamak hayati önem taşır. Bu ayrımı bilmek, gereksiz dönüştürmelerden, kalite kayıplarından ve zaman israfından kaçınmanızı sağlar.
Video dosyalarının uzantılarının sadece birer kapsayıcı olduğunu ve asıl sıkıştırmanın kodekler tarafından yapıldığını anlamak, gereksiz dönüştürmelerden ve kalite kayıplarından kaçınmak için temel bir bilgidir.