Yazılım geliştirme dünyasında "Vibe Coding", yapay zeka destekli yeni bir yaklaşım olarak öne çıkıyor ve yazar, bunu 1990'ların popüler "Hızlı Uygulama Geliştirme" (RAD) metodolojisinin modern bir evrimi olarak görüyor. RAD, uzun planlama ve tasarım döngüleri yerine hızlı prototipleme ve anında geri bildirimi önceliklendiren, adaptif bir yazılım geliştirme stratejisiydi. Temel prensipleri arasında prototipleme, kullanıcı geri bildirimi, iteratif tasarım ve mükemmeliyetten ziyade hıza odaklanma vardı. Visual Basic ve Delphi gibi görsel programlama araçlarıyla altın çağını yaşayan RAD, kod otomasyonu için CASE araçlarını kullanıyordu.
2001'de Agile Manifesto'nun yayınlanmasıyla Agile, RAD'ın en iyi yönlerini alıp geliştirerek onu demode hale getirdi. Ancak Vibe Coding, RAD'ın ruhunu günümüz teknolojileriyle yeniden canlandırıyor. Her iki yaklaşım da şelale modelini reddetme, çalışan yazılımı spesifikasyon olarak görme ve kodlamanın sıkıcı kısımlarını soyutlayarak son ürüne odaklanma gibi ortak bir DNA'ya sahip. RAD, görsel bileşenleri veritabanına bağlamak için hala derin bir yazılım mimarisi anlayışı gerektirirken, Vibe Coding bu mimariyi tamamen soyutluyor; API çağrıları, CSS düzenleri ve durum yönetimi gibi görevleri yapay zekaya bırakıyor.
Özetle, RAD'da bir uygulama "yazarken", Vibe Coding'de geliştirici bir "yaratıcı yönetmen" gibi davranarak doğal dil ve yapay zeka kullanarak yazılımı anında hayata geçiriyor. Bu geçiş, düşük kodlu (sürükle-bırak) yaklaşımdan, uygulamanın "vibe"ını tanımlayarak kod üreten kodsuz/doğal dil tabanlı bir yaklaşıma işaret ediyor. Vibe Coding, geliştiricinin rolünü temel kodlama detaylarından çok, uygulamanın genel hissi ve işlevselliğine odaklanan bir vizyonere dönüştürüyor.
Vibe Coding, yazılım geliştirme sürecini kökten değiştirerek, geliştiricilerin doğal dil ve yapay zeka kullanarak uygulamaları daha hızlı ve soyut bir şekilde oluşturmasını sağlıyor.