Andrew McCalip'in makalesi, yörüngede veri işleme fikrinin mühendislik açısından mümkün olsa da, ekonomik açıdan ne kadar mantıklı olduğunu sorguluyor. Kamuoyundaki tartışmaların genellikle donanım detaylarına odaklandığını ve "neden" sorusunun, yani yörüngede hesaplama yapmanın ekonomik gerekçesinin göz ardı edildiğini belirtiyor. Yazar, mevcut heyecanın genellikle FOMO (fırsatı kaçırma korkusu) ve estetik fütürizmden kaynaklandığını, sağlam bir değer önerisine dayanmadığını öne sürüyor.
Makale, 1 GW kapasiteli bir veri merkezi için 5 yıllık bir analiz dönemi üzerinden, yörünge tabanlı (Starlink sınıfı) güneş enerjili bir çözüm ile karasal (yerinde CCGT) bir çözümü karşılaştıran bir model sunuyor. GPU'lar hariç tutulduğunda, yörünge tabanlı çözümün tahmini maliyeti 31.2 milyar dolar iken, karasal çözümün maliyeti 14.8 milyar dolar olarak hesaplanıyor. Bu, yörünge tabanlı veri merkezlerinin mevcut koşullarda karasal alternatiflere göre önemli ölçüde daha pahalı olduğunu gösteriyor.
Model, küresel ölçekte birçok varsayım ve kısıtlama içeriyor. Örneğin, yörünge modeli için fırlatma maliyetleri, doğrusal güneş paneli bozulması ve termal yönetim için ek kütle olmaması gibi basitleştirmeler yapılmış. Karasal modelde ise arazi maliyetleri, yakıt fiyatları ve PUE gibi faktörler sabit kabul edilmiş, şebeke bağlantısı veya karbon fiyatlandırması gibi unsurlar dışarıda bırakılmış. Bu ilkelerden yola çıkan analiz, uzayda veri merkezlerinin ekonomik olarak henüz cazip olmadığını ortaya koyuyor.
Uzayda veri işleme, mevcut modellemelere göre karasal çözümlere kıyasla ekonomik açıdan çok daha maliyetli görünüyor.