Apple'ın 2016'da iPhone'lardan 3.5mm kulaklık jakını kaldırmasıyla başlayan ve Android cihazların da takip ettiği bu trend, kablolu kulaklık kullanıcılarını USB-C'den 3.5mm'ye dönüştürücü adaptörler kullanmaya zorladı. İlk bakışta basit bir kablo gibi görünen bu adaptörler, aslında sandığımızdan çok daha karmaşık bir yapıya sahip ve beklenmedik teknik sınırlamalar barındırıyor. Bu durum, kullanıcıların farkında olmadığı bir dizi eski teknoloji sorununu beraberinde getiriyor.
Makale, bu adaptörlerin çoğunun USB 1 standardından miras kalan "Full Speed" (FS) protokolünü (12Mbps) kullandığına dikkat çekiyor. USB-C modern bir bağlantı noktası olmasına rağmen, adaptörlerin içindeki çipler genellikle bu eski protokol üzerinden iletişim kuruyor. Pazarlama stratejileri genellikle yüksek örnekleme hızlarına (örneğin 96kHz 24 bit) odaklandığı için, bu dongle'lar yüksek kaliteli ses vaat etse de, temelinde eski bir veri aktarım hızına dayanıyor.
Stereo 96kHz 24 bit sıkıştırılmamış sesin bile yaklaşık 4.6Mb/s bant genişliği gerektirdiği göz önüne alındığında, 12Mbps'lik Full Speed yeterli gibi görünse de, USB ses sınıfı (UAC) ve izokron transferler gibi USB 1 döneminden kalma protokollerin getirdiği kısıtlamalar, bu adaptörlerin performansını ve yapılandırılabilirliğini sınırlıyor. Bu durum, modern cihazlarda eski bir teknoloji "hayaletinin" dolaştığını gösteriyor.
Modern USB-C ses adaptörlerinin, yeni nesil bağlantı noktalarına rağmen, USB 1 döneminden kalma eski ve sınırlı protokolleri kullanarak beklenmedik performans kısıtlamaları getirmesi, kullanıcı deneyimini olumsuz etkileyebilir.