McSweeney's sitesinde yayınlanan hicivli bir makale, yazarın Donald Trump'a olan desteğini paradoksal bir bakış açısıyla ele alıyor. Yazar, Bill Clinton'ın özel hayatına göz yuman Demokratlara benzeterek, Trump'ın politikalarını kesinlikle onaylamadığını, hatta onlardan nefret ettiğini belirtiyor. Ancak, tüm bu olumsuz politikalara rağmen, Trump'ın "büyük bir pislik" (asshole) olmasından duyduğu memnuniyet nedeniyle ona oy verdiğini ifade ediyor.
Makalede, Trump'ın vergi indirimlerinin kleptokratik bir plutokrasiyi güçlendirdiğini, çevre düzenlemelerini kaldırmasının ise bir felakete yol açacağını kabul eden yazar, yine de bu politikaları, başkanın "tam bir aptal" ve "iş moronu" olması karşılığında tolere ettiğini söylüyor. Sekiz yıllık bilgili bir başkandan sonra, Oval Ofis'te "taş gibi bir aptalın" olmasının ferahlatıcı olduğunu dile getiriyor. Yazar, Trump'ın Twitter kavgalarına girmesini ve okul bahçesi lakapları kullanmasını, kurumsal zehirlemeleri ve korkutucu yürütme kararlarını gölgede bırakan bir "piç" karakteri olarak görüyor.
Göçmenlik yasalarının ırkçı ve ekonomik olarak yıkıcı olduğunu kabul etmesine rağmen, yazar Trump'ın "kötülüğüne" ve etrafındaki "ülkenin en büyük kötülerine" hayranlık duyduğunu belirtiyor. John McCain'e yapılan alaylar ve kampanya mitinglerinde insanlarla dalga geçmesi gibi olayların, Trump'ın "hayatta bir kez görülecek bir pislik" olduğunu kanıtladığını ve bu nedenle her zaman oyunu alacağını vurguluyor. Yazar için önemli olan, liderin "küçük düşürücü bir aptal" ve "gerçek arkadaşı olmayan" biri olmasıdır.
Politikacıların kişisel özelliklerinin, politikalarının önüne geçerek seçmen motivasyonunu nasıl etkileyebileceğini hicivli bir dille ele alıyor.