Yeni bir uydu çalışması, Tibet Platosu'nda birleşen tektonik plakalar üzerine yapılan araştırmaların, Dünya'nın fay hatlarının ve kıtaların daha önce düşünülenden çok daha zayıf ve daha az katı olduğunu ortaya koyduğunu gösterdi. Copernicus Sentinel-1 uydularından elde edilen yer izleme verilerine dayanan bu bulgu, gezegenimizin jeolojik hareketleri tarafından bölgenin nasıl gerildiğini ve sıkıştırıldığını gösteren yüksek çözünürlüklü haritaları içeriyor. Science dergisinde yayımlanan çalışma, "şimdiye kadar bir araya getirilmiş en kapsamlı jeodezik veri setlerinden biri" olarak tanımlanıyor.
Araştırmacılar, Dünya'nın kabuğundaki ve en üst, katı mantosundaki kaya kütlelerinin, yani gezegenimizin tektonik plakalarını oluşturan malzemenin, daha önce düşünüldüğü gibi katı bloklar olmadığını, aksine akışkan bir hareketle kayabileceğini belirtiyor. Zemin deplasman haritası, Tibet Platosu'nun doğu kısmının yılda 25 mm'ye kadar doğuya doğru hareket ettiğini gösterirken, bazı bölgeler yılda 10 mm'ye kadar daha yavaş hareket ediyor. Platonun "dünyanın çatısı" olarak adlandırılan bu bölgesi, Hindistan ve Avrasya tektonik plakalarının sürekli çarpışmasıyla oluşmuştur ve kıtaların jeolojik ölçekte nasıl şekil, konum veya yapı değiştirdiğine dair kritik bilgiler sunmaktadır.
Önceki modeller Tibet Platosu'nu genellikle büyük fay hatlarıyla ayrılmış güçlü, katı blokların bir mozaiği olarak ele alırken, bu yeni bulgular blokların katı olmadığını ve fay hatlarının daha zayıf olduğunu gösteriyor. Altyn Tagh, Kunlun ve Xianshuihe fay hatları boyunca gözlemlenen yatay deformasyon ve gerinim oranı, yer kabuğunun ne kadar hızlı gerildiğini, kısaldığını veya kesildiğini açıkça ortaya koyuyor. Bu çalışma, kıtaların nasıl değiştiğine dair uzun süredir devam eden bazı fikirleri yeniden kalibre ederek standart plaka tektonik teorisinin eksiklerini tamamlayabilir.
Dünya'nın fay hatlarının ve kıtaların sanılandan daha zayıf ve daha az katı olduğu keşfi, plaka tektoniği teorisine dair köklü anlayışımızı yeniden şekillendiriyor.