Kuruluşlar genellikle teknik doğruluğu değil, "konforu" optimize ederler. Bu durum, kötü yöneticilerden veya yetersiz çalışanlardan ziyade, ekiplerin çalışma şeklinin doğal bir sonucudur. Doğru olanı inşa etseniz, onaylansa bile, çoğu zaman göz ardı edilir. Teknik argümanlara kimse karşı çıkmaz; ancak o an için bunu kabul etmenin maliyeti, görmezden gelmenin maliyetinden daha yüksek görünür. Görmezden gelmenin uzun vadede daha pahalıya mal olacağı bilinse de, "sonraki" genellikle başkasının sorunudur. Bu döngü, farklı şirketlerde, ekiplerde ve kültürlerde sürekli olarak tekrarlanır ve sorun iletişimsizlikten ziyade yapısal bir nitelik taşır.
Bu yapısal sorunun temel mekanizmalarından biri, "doğruluktan önce konfor" ilkesidir. Bir şeyleri düzeltmek anında bir aksaklık yaratırken, düzeltmemek sorunlar ortaya çıkana kadar görünmez kalır. Kuruluşlar genellikle görünmez olanı tercih eder. Örneğin, bir kod kalitesi aracı, biriken sorunları görünür kıldığında, uyarıları dikkate almayan kişiler tarafından reddedilebilir. Çünkü bu araç, mevcut iş akışlarını bozacak ve konfor alanlarını tehdit edecektir. Küçük bir aksaklığın maliyeti anında ve belirginken, sorunları düzeltmemenin maliyeti aylar sonra bir hata, kesinti veya izi sürülemeyen bir sorun olarak ortaya çıkar. Her bireysel "konfor" tercihi savunulabilir görünse de, biriken sonuçlar kimsenin özel hatası olmaz. Doğruluk ancak göz ardı etmenin maliyeti (kesinti, müşteri şikayeti, veri kaybı gibi) göz ardı edilemez hale geldiğinde kazanır.
Bir diğer mekanizma ise "veto olarak konsensüs"tür. Gelişim, genellikle davranışları değişmesi gereken kişilerin onayını gerektirir. Ancak bu kişiler, kendi mevcut iş akışlarını korumak adına değişime karşı oy kullanabilirler. Kalite standartlarına uymayan bir kişi, ihlalleri görünür kılan bir araca karşı çıkabilir. Bu durum, bireysel olarak mantıklı olsa da, konsensüs grubunda iyileşmesi gereken kişilerin de yer alması durumunda gelişimin önünü tıkar. Bir şey inşa edilmeden önce fikir sorulduğunda işbirliği mümkün olurken, zaten inşa edilmiş bir şeyi sunmak, "konfor" refleksini tetikler ve dirençle karşılaşır.
Teknik mükemmelliğin organizasyonel konfor ve kısa vadeli düşünce yapısı nedeniyle sıkça göz ardı edildiğini ve bunun yapısal sorunlara yol açtığını ortaya koyuyor.