Tek elektron evreni hipotezi tüm parçacıkları tek varlığa bağlıyor

Teorik fizikçi John Wheeler, 1940 baharında Richard Feynman ile yaptığı telefon görüşmesinde evrendeki tüm elektron ve pozitronların zamanda ileri ve geri hareket eden tek bir varlığın yansımaları olduğunu öne sürdü. Hipotez, her bir elektronun uzay-zamanda çizdiği dünya çizgilerinin bağımsız yollar değil, tek bir elektronun oluşturduğu karmaşık bir düğümün parçaları olduğu fikrine dayanıyor. E. C. G. Stueckelberg de aynı dönemde çift yok oluşunu benzer bir zikzak dünya çizgisi tanımıyla bağımsız olarak modelledi.

Modele göre uzay-zamanın herhangi bir andaki kesiti, bu tek düğümlü çizgiyle defalarca kesişiyor ve her kesişim noktası gözlemlenen bir elektronu temsil ediyor. Bu kesişimlerde çizgilerin zamanda ileri doğru uzanan bölümleri elektron, geçmişe doğru geri dönen bölümleri ise elektronun karşıt parçacığı olan pozitron olarak algılanıyor. Feynman, evrende gözlemlenen elektron sayısının pozitron sayısından çok daha fazla olduğunu belirttiğinde Wheeler, eksik pozitronların protonların içine gizlenmiş olabileceği tahminini paylaştı.

Feynman tek bir elektron fikrini benimsemese de karşıt parçacıkların zamanda geriye giden parçacıklar olarak tanımlanabileceği çıkarımını kabul etti. Bu yaklaşımı 1949 yılında yayımladığı Pozitronlar Teorisi makalesine taşıyan Feynman, 1965 Nobel konuşmasında da bu fikri Wheeler'a borçlu olduğunu aktardı. Fizikçi Yoichiro Nambu ise 1950 yılında bu yorumu tüm parçacık-karşıt parçacık çiftlerinin oluşum ve yok oluş süreçlerine uyarladı.