İskoç Yaylaları, Appalaş Dağları ve Atlas Dağları'nın bir zamanlar süper kıta Pangea'nın ortasında yer alan ve Karbonifer, Permiyen ve Triyas dönemlerinde kuzeydoğudan güneybatıya doğru uzanan tek bir büyük sıradağ olan Orta Pangea Dağları'nın parçası olduğu ortaya çıktı. Bu devasa dağ zinciri, Pangea'nın oluşumu sırasında Laurussia ve Gondwana süper kıtalarının çarpışması sonucu meydana geldi. Permiyen döneminin başlarında, günümüzdeki Himalayalar kadar yüksek zirvelere sahip olduğu düşünülüyor. Günümüzde birbirinden coğrafi olarak çok uzak olan bu dağların aslında tek bir yapıya ait olduğunu hayal etmek zor olsa da, jeolojik kanıtlar bu bağlantıyı güçlü bir şekilde destekliyor ve kıtaların kayması teorisini somutlaştırıyor.
Permiyen dönemi boyunca, Orta Pangea Dağları önemli fiziksel aşınmalara ve erozyona maruz kaldı. Bu süreç, dağ zirvelerinin alçalmasına ve birçok derin dağ arası ovanın oluşmasına yol açtı. Orta Triyas dönemine gelindiğinde, dağ silsileleri boyut olarak önemli ölçüde küçülmüştü. Yaklaşık 200 milyon yıl önce, Jura döneminin başlangıcında, Batı Avrupa'daki Pangea zinciri, derin deniz havzalarıyla ayrılmış bazı yüksek bölgelere dönüşerek neredeyse tamamen ortadan kalktı. Bu jeolojik dönüşüm, Dünya'nın yüzeyinin milyonlarca yıl boyunca nasıl şekillendiğini ve kıtaların hareketinin yeryüzü şekillerini nasıl kökten değiştirdiğini gözler önüne seriyor. Bu durum, gezegenimizin dinamik yapısını ve sürekli evrimini anlamamız için kritik bir örnek teşkil ediyor.
Kıtaların kayması teorisinin somut bir kanıtı olarak, farklı kıtalardaki dağların aslında tek bir jeolojik yapının kalıntıları olduğunu gösteriyor.