1998 yılında astronomlar, evrenin hızlanan bir şekilde genişlemesine neden olan "karanlık enerji"yi keşfetti. Bu buluş, kozmos hakkındaki anlayışımızı temelden değiştirirken, sicim teorisi için büyük bir sorun yarattı. Sicim teorisinin en iyi anlaşılan modelleri, negatif veya sıfır enerjiye sahip evrenleri tanımlarken, bizim yaşadığımız evren pozitif enerjiye (de Sitter geometrisi) sahip. Bu durum, sicim teorisine yöneltilen eleştiriler arasında belki de en önemlisiydi, zira teori gerçek evrenimizi açıklamakta yetersiz kalıyordu.
Geçtiğimiz yıl, Madrid Teorik Fizik Enstitüsü'nden Bruno Bento ve Miguel Montero, sicim teorisinin bizimkine benzer, hızlanan genişlemeye sahip bir de Sitter evreni nasıl ortaya çıkarabileceğine dair basitleştirilmiş ancak hassas bir formül sundu. Bu çalışma, sicim teorisinden elde edilen ilk açık de Sitter uzayı örneği olarak kabul ediliyor. Bento ve Montero'nun tanımladığı evren, zamanla zayıflaması beklenen bir karanlık enerjiye sahip; bu da son yıllardaki öncül kozmik gözlemlerle uyumlu bir sonuç.
Her ne kadar başlangıçtaki hedefleri sicim teorisinin yüksek boyutlu dünyasını bizim dört boyutlu dünyamıza indirgemek olsa da, vardıkları çözüm fazladan bir boyut içeriyor ve beş boyutlu bir de Sitter çözümü sunuyor. Ancak bu durum, sicim teorisinin matematiksel zarafetini içinde yaşadığımız gerçek dünyaya uyarlama konusunda yeni bir dönemin başlangıcı olarak görülüyor. Bu çalışma, sicim teorisinde açık de Sitter çözümleri bulmak için yeni bir ufuk açmıştır.
Sicim teorisi, uzun süredir karanlık enerjiye sahip evrenimizi açıklayamama sorununu aşarak, evrenin genişlemesini ve yapısını anlamada önemli bir adım attı.