Sir Raymond Priestly'nin "Felaket vurduğunda ve tüm umutlar tükendiğinde, diz çöküp Shackleton için dua edin" sözleriyle ölümsüzleşen Ernest Shackleton'ın Endurance seferi, coğrafi bir zaferden ziyade insanlığın hayatta kalma mücadelesinin en dikkat çekici öykülerinden biridir. 1915'te Antarktika'ya yapılan İmparatorluk Trans-Antarktika Seferi, kıtayı geçme ve Weddell ile Ross Denizleri ekiplerini birleştirme gibi iddialı hedeflerle yola çıkmış olsa da, gemi Endurance'ın buzlar arasında sıkışıp kalmasıyla bambaşka bir dönemeç aldı. Bu durum, seferin bilimsel keşif veya rekor kırma amacından saparak, pratik dayanıklılık, doğaçlama yeteneği, yoldaşlık ruhu ve her gün hayatta kalma mücadelesinin bir gösterisine dönüştü. Yirminci yüzyılın başlarındaki "Kahramanlık Çağı" olarak bilinen kutup keşifleri döneminde, bilimsel merak, ulusal prestij ve kişisel hırsla birçok sefer düzenlenmişti. Amundsen'in Güney Kutbu zaferi ve Scott'ın trajik sonu gibi olaylarla dolu bu dönemde, Shackleton da önemli bir figür haline gelmişti. Daha önceki 1907-1909 Nimrod seferinde, adamlarının hayatını riske atmamak için Güney Kutbu'na 97 mil kala geri dönerek "Ölü bir aslan olmaktansa, yaşayan bir eşek olmak daha iyidir" felsefesini benimsemişti. Bu kararı ona büyük bir ün kazandırmış, cesareti ve mürettebatına olan özeni geniş çapta takdir toplamıştı. Ancak şöhret, aksiyona düşkün bir adam için huzursuzluk kaynağıydı ve 1912'ye gelindiğinde Shackleton, sıradan sivil hayata uyum sağlamakta zorlanıyordu. Bu ruh hali, onu Endurance seferine sürükleyen ana etkenlerden biri oldu ve bu sefer, onun liderlik vasıflarını ve insan ruhunun sınırlarını test eden unutulmaz bir destana dönüştü.
Ernest Shackleton'ın Endurance seferi, en zorlu koşullarda bile insan dayanıklılığının, liderliğin ve ekip çalışmasının ne kadar kritik olduğunu gözler önüne seriyor.