Programlamadaki else anahtar sözcüğü Almancadan yapılan bir çeviriye dayanıyor

Modern yazılım dillerinde koşul yapılarını tanımlamak için kullanılan if-then-else kalıbı, bilgisayar biliminin erken dönemlerinde yürütülen standartlaştırma çalışmalarına dayanıyor. Araştırmacı Eric Fischer, bu sözcüğün gündelik İngilizcede bağlaç olarak kullanımının doğal olmadığını ve kökeninin 1958 yılında hazırlanan Almanca bir taslak metne uzandığını açıkladı. İlk bilgisayarlarda fiziksel kablolama ve sayısal atlama komutlarıyla çözülen mantıksal kararlar, Fortran ve Flow-Matic gibi dillerde üç yönlü dallanma biçiminde uygulandı.

Amerikalı ve Alman bilgisayar kuruluşları 1958 yılında makineden bağımsız ortak bir dil geliştirmek üzere bir araya geldi. Alman heyetinin sunduğu ve aceleyle İngilizceye çevrildiği belirtilen teklif metninde, diğer koşulların sağlanmadığı durumları tanımlamak için ilk kez else ifadesi yer aldı. Bu taslak daha sonra Algol adını alacak olan International Algebraic Language projesine uyarlandı. John McCarthy'nin 1957 tarihli koşullu ifade yaklaşımından etkilenen Klaus Samelson, 1959 yılı sonunda Algol bünyesindeki dağınık yapıları sadeleştirdi ve modern if-then-else modelini oluşturdu.

Söz konusu kalıp resmiyet kazanarak 1960 tarihli Algol 60 raporuna girdi ve sonraki programlama dillerinin tamamına yakınına temel oldu. C dilinin öncüsü kabul edilen CPL'in tasarımcısı Christopher Strachey dönemin dilbilgisi kurallarına aykırı bularak bu kelimeyi reddetti ve test-then-or yapısını önerdi. Benzer şekilde MAD dili de otherwise ifadesini benimsedi. Ancak sözcük seçimleri değişse bile Samelson'ın kurduğu mantıksal denetim çerçevesi programlama dünyasında kalıcı bir standart haline geldi.